Πάνω που λέω πως “η σιωπή είναι χρυσός”

έρχονται ειδήσεις σαν κι αυτή.

Για το φίλο μου τον Κωνσταντόπουλο λέω σύντροφοι και σύγγαυροι.

Για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε βάλει πλώρη αλλά ο Αντρέας δεν επέτρεψε. Αργότερα, έγινε πρόεδρος του Συνωστισμού της Φασκομιλιάς και της Εξόδου. “Πτωχός πλην τίμιος”, ο Νικολάκης Καΐλας ήταν έτοιμος να γίνει πρόεδρος της χώρας (αλλά το σύστημα άλλαξε γνώμη).

Τελικά, ο Nick αποδείχτηκε πρόεδρος παντός καιρού (και προεδρείου). Βρέθηκε (αχυρο)πρόεδρος της ομάδας του βάζελου.

Δε βαριέσαι;  Καρέκλα είναι και πράσινη επίσης. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Πάντως εδώ που τα λέμε το τραβάει κι αυτουνού ο οργανισμός του. Από τα μαχαιρώματα με Παπαδημούλη και Αλαβάνο στα ξεκατινιάσματα με Βγενόπουλο και Πατέρα.

ΥΓ: Δε φαντάζομαι να κάνει καμιά κόντρα ρελάνς ο Μαρινάκης και να βάλει πρόεδρο του Θρύλου τον Μπογιόπουλο. Δε θα το αντέξω.

ΥΓ2: Ρε λέτε να είναι απλώς αλλαξοκαρεκλιές και να δούμε τίποτε τέτοιο;

Έχει γούστο…

Καθώς έπινα την κρύα μπύρα μου στην παραλία, χτύπησε το τηλέφωνο  (τα κινητά τους μέσα). Ήταν η φωνή του διευθυντή, γλυκιά σαν τον ήχο αντιαρματικού:

“ΑΡΓΗΣΕΣ” είπε.

“Το ξέρω, αλλά λέω να κάτσω λίγο ακόμα” απάντησα με δήθεν αδιάφορο ύφος.

“Έχεις 24 ώρες!” ξαναείπε με τη γαλατική ευγένια που τον διακρίνει.

“Θα έρθω όταν θα είμαι έτοιμος” απάντησα με την αποφασιστικότητα που είχα προβάρει πολλές φορές.

“Έχουν γνώσιν οι φύλακές” μου είπε διφορούμενα και έκλεισε το τηλέφωνο.

Σε 24 ώρες και 3 λεπτά είδα πράγματι τους φύλακες οι οποίοι συζήτησαν δημοκρατικά μαζί μου και με έπεισαν πως ο διευθυντής έχει πάντα δίκιο. Μην έχοντας επιχειρήματα, τους ακολούθησα οικειοθελώς.

Ο διευθυντής με υποδέχτηκε με τη γνωστή λεπτότητα του και μου ευχήθηκε καλό χειμώνα με το δικό του μοναδικό τρόπο.

Έτσι, τα ψέματα τέλειωσαν. Του χρόνου πάλι.

Αν και πάντα ο νόστος στη δουλειά είναι… άνοστος, χαίρομαι πολύ που σας ξαναβρίσκω.

Καλό χειμώνα σε όλους.

Δουλειά δεν είχε ο erythros και μ’ έβαλε να παίζω blogοπαίχνιδα.

Επειδή δε μπορώ να του χαλάσω χατίρι, ιδού τα αποτελέσματα της ανάκρισης στην οποία υποβλήθηκα:

Όνομα: Έχω. Επίσης έχω και επίθετο.

Γενέθλια: 10 Νοέμβρη 1963

Ζώδιο: Πρωτεύον θηλαστικό (Σκορπιός, κατά Πιτ Παπαδάκο)

Χρώμα μαλλιών: Όταν είχα, ήταν καστανά. Δε ξέρετε πως τα μυαλά και τα μαλλιά είναι σε διάσταση;

Χρώμα ματιών: Μελί

Έχεις ερωτευθεί ποτέ; Θα θελα να πω όχι, αλλά έχω κάνει κι εγώ τις σούρες μου (κόντεψα να γίνω αλκοολικός).

Μουσική που ακούς: Ροκ, ροκ και ροκ.

Χαρακτήρας Disney: Who the fuck is Disney?

Ποιός φίλος/φίλη μένει πιο μακριά; ΟΛΟΙ. Μ’ έχουν αφήσει μόνο σ’ αυτό τον αφιλόξενο τόπο.

Πρώτο πράμα που σκέφτεσαι όταν ξυπνήσεις: Καφέ !!!

Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Νεύρα!

Τί έχεις στον τοίχο σου: Ό,τι και μέσα μου: νικοτίνη.

Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου: Μαξιλάρι (κοιμάμαι κάτω απ’ το κρεβάτι για να μη μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι)

Αν ήσουν μόνος στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; Θα σκεφτόμουν «Γιατί έσπασε μόνο του; Μπορούσα να το σπάσω εγώ».

Αγαπημένος αριθμός: 5

Αγαπημένο όνομα: Πάρις, Έκτωρ, Αινείας, Ανδρομάχη, Κασσάνδρα… (όλα τα τρωικά καλά είναι).

Χόμπι: Συλλέκτης ωραίων αναμνήσεων.

Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στην Ερμούπολη (μα, ερωτήσεις είν’ αυτές;)

Μία ευχή για το μέλλον: Να μη χειροτερέψει.

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες: Στα 18 μου (παρακαλώ, one way ticket).

Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Προλαβαίνω να βάλω να παίζει το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου»;

Αγαπημένο λουλούδι: Αγιόκλημα και γιασεμί (μ’ αυτά μεγάλωσα στην αυλή).

Αγαπημένη σειρά: «Αθλητική Κυριακή» (Είναι σαν την Ελλάδα. Ποτέ δεν πεθαίνει).

Αγαπημένη ταινία: Dances with wolves (Περίεργο πράγμα. Και μετά την 50^η φορά δακρύζω όταν βλέπω τον «Χορευτή» να αποχαιρετά τη φυλή).

Αγαπημένο τραγούδι: Ο «Κερέμ».

Αγαπημένο βιβλίο: Οι «Άθλιοι» (το θεωρώ εισαγωγή στο μαρξισμό).

Αγαπημένο ζώο: Λύκος (ζει μακριά από τους ανθρώπους, ο τυχερός).

Αγαπημένο ρούχο: Αυτό που μου χάρισε η φύση: το τρίχωμα στο στήθος μου.

Αγαπημένος καλλιτέχνης: Βασίλης Παπακωνσταντίνου (με μεγάλωσε, με ωρίμασε και θα με γηροκομήσει ή θα μου ψάλει τον επικήδιο).

Αγαπημένο χρώμα: ΚΟΚΚΙΝΟ (μα, ερωτήσεις είν’ αυτές;)

Αγαπημένο φαγητό: Φάβα, ρεβύθια.

Με ποιόν χαρακτήρα καρτούν ταυτίζεσαι: Οβελίξ.

Κακή συνήθεια: Ποια να πρωτοδιαλέξω;

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Λέω αυτό που σκέφτομαι.

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει; Επιμένω να λέω αυτό που σκέφτομαι (κι αυτό δε με κάνει δημοφιλή). Προσπάθησα, αλλά δε μπορώ να το κόψω. You can’t teach an old dog new tricks.

Συνηθισμένη ατάκα: «Μα μπεντουβίνος είσαι ρε;» (ρωτήστε κάποιο Συριανό να σας το μεταφράσει)

Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Από 5 χρονών ονειρευόμουν να γίνω ΤΕΜΠΕΛΗΣ. Δυστυχώς, 40 χρόνια μετά διαπίστωσα με πόνο πως δεν έχω τα προσόντα.

Μεγαλύτερος φόβος: Η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΛΙΘΙΩΝ (οι οποίοι, ως γνωστόν, είναι ακατανίκητοι).

Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια είναι: Ζώα που μεταλλάχτηκαν βίαια. Σιχαίνομαι οποιοδήποτε βιασμό της φύσης.

Ουφ, πάει κι αυτό.

Όποιος θέλει, ας ανακρίνει τον εαυτό του.

Εγώ Ρουφογάλης δε γίνομαι

Το κείμενο που ακολουθεί μου το έστειλαν με e-mail. Δεν γνωρίζω την προέλευση και την πατρότητα του. Δεν συμφωνώ με όλα όσα αναφέρει. Μεταξύ μας, μου φαίνεται γραμμένο μάλλον από γυναικείο χέρι. Ωστόσο, μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και νομίζω πως θα δώσει τροφή για συζητήσεις.

Δείτε και αποφασίστε:

Όσο μεγαλώνω ηλικιακά, αξιολογώ τις γυναίκες άνω των 40 ολοένα και περισσότερο και σας παραθέτω μερικούς από τους λόγους παρακάτω:

• Μια γυναίκα άνω των 40 δεν θα σε ξυπνήσει ποτέ μες στα άγρια χαράματα να σε ρωτήσει «τι έχεις και τι σκέφτεσαι», γιατί πολύ απλά δεν την νοιάζει αν έχεις ή αν σκέφτεσαι κάτι.
• Αν μια γυναίκα άνω των 40 δεν θέλει να καθίσει μαζί σου να δει έναν αγώνα, δεν θα καθίσει δίπλα σου απλά για να γκρινιάξει, επειδή εσύ βλέπεις τον αγώνα. Θα κάνει κάτι που πραγματικά την ικανοποιεί και της προκαλεί ενδιαφέρον.
• Οι γυναίκες άνω των 40 είναι διακριτικές. Πολύ σπάνια θα μαλώσουν μαζί σου σε κάποιο θέατρο όπου όλοι κάνουν ησυχία ή σε ένα πανάκριβο εστιατόριο.
• Είναι πάντα ικανές βέβαια να σε πυροβολήσουν αν και μόνο αν θεωρούν ότι θα την βγάλουν καθαρή μετά από αυτό.
• Οι γυναίκες άνω των 40 είναι γενναιόδωρες στον σεβασμό που σου προσφέρουν αν και τις περισσότερες φορές δεν τον αξίζεις. Αυτό επειδή ξέρουν πως είναι να μην σε εκτιμά κάποιος.
• Όσο μεγαλώνουν δε, γίνονται και περισσότερο διαισθητικές. Δεν χρειάζεται λοιπόν ποτέ να ομολογήσεις μια αμαρτία σε μια γυναίκα άνω των 40. Την έχει καταλάβει πολύ πριν σκεφτείς να της την πεις!
• Όταν δε αποκτήσουν και τις πρώτες ρυτίδες είναι μακράν πιο σεξουαλικές από τις νεότερές τους.
• Οι γυναίκες άνω των 40 είναι ακριβοδίκαιες και ειλικρινείς. Ευθύς αμέσως θα σου πουν ότι σε θεωρούν ηλίθιο αν συμπεριφέρεσαι σαν ηλίθιος. Δεν θα χρειαστεί ποτέ λοιπόν να αναρωτηθείς ¨προς τα πού πάει¨ μαζί της.

Ναι! Εξυψώνουμε τις γυναίκες για πολλούς λόγους! Δυστυχώς είναι ευρέως διαδεδομένο ότι για τις περισσότερες όμορφες, έξυπνες, καλοβαλμένες και σεξουαλικές 40άρες, υπάρχει ένας καραφλός κοιλαράς ξεμωραμένος ο οποίος θα γελοιοποιηθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή για μια πιτσιρίκα σερβιτόρα.

Κυρίες μου. Σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη, εκ μέρους όλου του αντρικού φύλου που υποστηρίζει τον μύθο «γιατί να αγοράσεις ολόκληρη την αγελάδα ενώ μπορείς να έχεις καθημερινά δωρεάν φρέσκο γάλα;»

Και εδώ η απάντησή από εσάς με αγάπη για εμάς.

Γιατί σήμερα το 80% των γυναικών δηλώνει κατά του γάμου;

Γιατί επιτέλους οι γυναίκες συνειδητοποίησαν ότι «δεν αξίζει να αγοράσεις ολόκληρο γουρούνι απλά για να κατοχυρώσεις ένα λουκάνικο…»

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό’χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

Ναι, λοιπόν. Το πήρα απόφαση και πείτε ό,τι θέλετε.

Φωνή λαού, οργή Θεού.7 στους 10 έλληνες ονειρεύονται τη μεγάλη Αριστερά που θα βγάλει τον τόπο από τα αδιέξοδα. Την Αριστερά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του Αλέξη.

Από αυτό το κάλεσμα δεν μπορούσα να λείπω.

Στρατεύομαι κι εγώ ως απλός στρατιώτης στο μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο που θα πνίξει το δικομματισμό.

Όσοι με ξέρετε, θα έχετε καταλάβει πως δε μου ήταν εύκολο να πάρω μια τέτοια απόφαση. Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Ωστόσο, η ζωή τραβά το δρόμο της κι εκείνο –δυστυχώς- δεν εννοεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες.

Δε συμφωνώ σε πολλά με τον ΣΥΝ και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ούτε θα συμφωνήσω ποτέ. Ωστόσο, ο πρόεδρος Αλέξης, μετά από ατέλειωτες συζητήσεις, με έπεισε πως μπορώ κι εγώ να αποτελέσω μια μικρή συνιστώσα στο παλλαϊκό αυτό ρεύμα.

Ελπίζω να με καταλάβουν οι πρώην σύντροφοι μου και να ακολουθήσουν το παράδειγμα μου.

Σήμερα για μένα είναι μια ιστορική μέρα. Η μέρα που κάνω το μεγάλο βήμα. Ιστορική γι’ αυτό τη σημειώνω για να τη θυμάμαι σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή μου:

1 Απρίλη 2008

Είχα πολλούς δισταγμούς αν θα έπρεπε να πάρω κι εγώ μέρος στο παιχνίδι που τελευταία παίζεται με τη δημιουργία του δικού μου μουσικού συγκροτήματος μέσω του ψαχτηριού της Βικιπαίδεια. Ένας λόγος ήταν πως στα εφηβικά μου χρόνια είχα χορτάσει από supporting σε όλα τα μουσικά συγκροτήματα του λυκείου. Όμως, ο κυριότερος ήταν πως θα έπρεπε να υπερασπιστώ μουσικά αυτή την τυχαία επιλογή.

Ευτυχώς, είδα την αλχημεία παραλλαγή που έκανε ο Allu Fan Marx με το Μυστικό του blog κι αποφάσισα να παίξω κι εγώ έτσι. Μετά και την επίσημη πρό(σ)κληση της Κроткая, το πήρα απόφαση. Έτσι άρχισα να στήνω το Βικι-blog μου υπενθυμίζοντας διαρκώς στον εαυτό μου αυτό που γράφει η επιγραφή ενός ξυλουργείου στην Ερμούπολη: «Το λάθος είναι ανώτερο της Τέχνης». Κι έτσι ξεκίνησα. Λοιπόν:

Φάση Πρώτη: Όνομα. Βαθιά ανάσα, «τυχαία σελίδα» στη Βικιπαίδεια και… αποτέλεσμα: Δεν κάνει ούτε για Ζήτω. Δεν αρχίσαμε καλά. Πού πας ρε φουκαρά Καραμήτρο με τέτοιο ιστολόγιο; Ευτυχώς που δεν έκανα συγκρότημα. Θα εισπράταμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα. Αλλά, είπαμε: παιχνίδι είναι. Συνεχίζουμε λοιπόν με…

Φάση Δεύτερη: Όνομα blogger. Ξανά μανά: ανάσα, «τυχαία σελίδα» στη Βικιπαίδεια και: Γιάννης Αγγούρης παλιός δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ. Δε λέω, τιμή μου να είμαι «μέλος της ΕΣΗΕΑ» αλλά Αγγούρης; Εδώ ομολογώ πως έκανα μια «πιτσικουλιά». Ξαναπάτησα την «τυχαία σελίδα» λέγοντας πως όποιο όνομα βρεθεί θα γίνει το όνομα του blogger. Έτσι βρήκα το Ίππαλος. Πρόκειται για αρχαίο Έλληνα θαλασσοπόρο, γεωγράφο, χαρτογράφο και μετεωρολόγο του τελευταίου π.Χ. αιώνα.

Επειδή όμως δεν είμαι υπουργός για να κλέβω χωρίς τύψεις, υπέκυψα στις Ερινύες και αποφάσισα να βάλω όλα όσα η «τυχαία σελίδα» μου έδωσε.

Ανακεφαλαίωση: Το blog μου λέγεται Δεν κάνει ούτε για Ζήτω κι εγώ είμαι ο Ίππαλος (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Αγγούρη).

Τώρα που τέλειωσαν τα δύσκολα, σας παρουσιάζω και το top 12 των posts (με το γνωστό πλέον σύστημα της «τυχαίας σελίδας»). Συγχωρήστε μου μια ακόμη πιτσικουλιά: Άλλαξα λίγο τη σειρά παρουσίασης των θεμάτων όπως αυτά προέκυψαν από την “τυχαία σελίδα”. Έχουμε και λέμε:

1. Αρχικά καταπιάστηκα με τις θρησκείες και ιδιαίτερα τη Σκανδιναβική με το θέμα για τον Οντίν τον ανώτατο θεό των βορείων ευρωπαίων.

2. Εμφανώς επηρεασμένος από τη θεολογία ασχολήθηκα και με το Γκόσπελ τη μουσική των μαύρων της Αμερικής, η οποία προήλθε από την παράδοση της εκκλησιαστικής λειτουργίας προτεσταντικών εκκλησιών με σαφείς μουσικές επιρροές από τα σπιρίτσουαλς και τα μπλουζ.

3. Φυσικά, η επιστήμη δε με αφήνει αδιάφορο. Έτσι το επόμενο ποστ αφορά Το Ξυράφι του Όκαμ το οποίο είναι μια επιστημονική αρχή που διατύπωσε ο φιλόσοφος και μοναχός (άντε πάλι τα θρησκευτικά) Γουλιέλμος του Όκαμ. Η αρχή αυτή αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας. Στην απλούστερη διατύπωσή του, το Ξυράφι του Όκαμ εκφράζεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες».

4. Οι μύστες της Κέλτικης μυθολογίας θα λατρέψουν αυτό το ποστ. Αναφέρεται στον Κουχούλιν (Cú Chulainn) τον επιφανέστερο ήρωα από τον Κύκλο του Όστερ.

5. Οι λάτρεις των αστυνομικών ιστοριών τσέπης ας ρίξουν μια ματιά στο ποστ για τα Τζιάλο. Πρόκειται για μια σειρά φθηνών μυθιστορημάτων τσέπης, με αστυνομικές ιστορίες και ιστορίες μυστηρίου, που εξέδωσε το 1929 ο εκδοτικός οίκος Mondadori (Giallo Mondadori). O όρος προέρχεται από τα πρώτα εξώφυλλα των βιβλίων με τέτοιου είδους ιστορίες που ήταν πάντα σε κίτρινο χρώμα (στα Ιταλικά giallo σημαίνει κίτρινο). Τώρα πια ξέρετε γιατί ο Δημοσιογράφος ονομάζει την εκπομπή του «Giallo Press» («Κίτρινος Τύπος»).

6. Και τώρα ολίγη γεωγραφία. Όλα όσα θέλατε να μάθετε για το Νοβοσιμπίρσκ (Новосиби́рск) που είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας, μετά τη Μόσχα και το Λένινγκραντ (σιγά μη το πω με τη χυδαία τσαρική του ονομασία).

7. Εδώ η εύνοια της τυχαίας σελίδας με έστειλε πάνω στους αγαπημένους Pink Floyd. Δε χρειάζεται να πω τίποτα γι αυτούς. Όσοι τους ξέρουν, δεν το χρειάζονται. Όσοι τους αγνοούν δεν είναι άξιοι να το μάθουν.

8. Πίσω στο 1274 π.Χ. και τη Μάχη του Καντές ανάμεσα σε Αιγύπτιους και Χετταίους.

9. Μετά τους Αιγύπτιους και τους Χετταίους, να και οι Σουμέριοι. Ακούστε την ιστορία του Λουγκαλμπάντα, πατέρα του Γκιλγκαμές.

10. Και ολίγη ποίηση. Πρωταγωνιστής στο επόμενο ποστ είναι ο Ηλίας Καλαμογδάρτης ποιητής και δημόσιος υπάλληλος (ρε μανία όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι με την ποίηση! Πού να το αποδώσουμε; Στο ελεύθερο τους χρόνο ή στην έλλειψη άγχους και παραστάσεων;). Πάντως -και με όλο το σεβασμό- δεν απορώ που ο Καρυωτάκης είναι ο πιο διάσημος ποιητής-δημόσιος υπάλληλος. Πού πας ρε Ηλία με τέτοιο επίθετο; Φαντάζεστε τους Σουηδούς να τον φωνάζουν στην τελετή απονομής του Νόμπελ;

11. Τέχνης συνέχεια. Όλα όσα πάντα θέλατε να μάθετε για την ηθοποιό Γκλίνις Μπάρμπερ (Glynis Barber). Δεν την ξέρετε; Πάντως έχει παίξει και τον «Πρωτάρη» (The Graduate) στο θέατρο. Τώρα αν έπαιξε τη θρυλική Mrs Robinson ή την κόρη της δεν έμαθα. Α, παίζει και σε πολλές βρετανικές σαπουνόπερες.

12. Κυρίες και κύριοι παρακαλώ εγερθείτε διότι θα ανακρουσθεί ο εθνικός ύμνος της Τανζανίας. Το Mungu ibariki Afrika. Είναι σύνθεση του Ενόχ Σοντόνγκα ο οποίος πρέπει να είναι ο Μάντζαρος όλων των αφρικανών αφού η ίδια σύνθεση αποτελεί και τον ύμνο της Ζάμπια, της Νότιας Αφρικής και της Ζιμπάμπουε. Δείτε τους στίχοι. Εμένα μου φαίνονται επηρεασμένοι από usa: Mungu Ibariki Afrika (Ο Θεός να ευλογεί την Αφρική). Αμήν.

Και με όλα τούτα, το σεμνό αυτό ποστ έλαβε τέλος. Ελπίζω να διασκεδάσατε διαβάζοντας το όσο κι εγώ όταν το έγραφα. Στο κάτω κάτω, το λέω από την αρχή κι αμαρτίαν ουκ έχω: Δεν κάνω ούτε για Ζήτω!

Όσοι πιστοί, ας συνεχίσουν….

Το μεσημέρι πήρα αυτό το e-mail. Υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να έχει ήδη δημοσιευθεί σε άλλα blogs. Ωστόσο, σκέφτηκα να το δημοσιεύσω κι εγώ για να μην πείτε πως δεν σας προειδοποίησα:

Προσοχή επικίνδυνος ιός !!!

Αν λάβεις ένα e-mail με τίτλο «Ο Θόδωρας», σβήστο αμέσως και μην το ανοίξεις…

«Ο Θόδωρας» όχι μόνο θα σβήσει ό,τι βρει στο σκληρό δίσκο, αλλά θα σβήνει και τους σκληρούς σε ακτίνα 50 μέτρων από τον υπολογιστή.

Ο ιος απομαγνητίζει και τις πιστωτικές σου κάρτες.

Επαναπρογραμματίζει τον κωδικό πρόσβασης στα ΑΤΜ των τραπεζών.

Αλλάζει τις ρυθμίσεις του βίντεο και χρησιμοποιεί αρμονικές συχνότητες για να γρατσουνίσει όποιο σι ντι πας να παίξεις.

Ρυθμίζει αυτόματα το τηλέφωνο να καλεί σε 090.

Θα σου τραβάει το καζανάκι ενώ κάνεις ντους!

Θα σου πιεί όλες τις μπίρες!

Θα αφήσει βρώμικα εσώρουχα στο τραπεζάκι του καθιστικού όταν θα περιμένεις κόσμο.

Θα αλλάξει το σαμπουάν με λάδι.

Αν «Ο Θόδωρας» ανοίξει σε περιβάλλον Windows 98/ME θα αφήσει το κάθισμα της τουαλέτας ανοιχτό και το σεσουάρ επικίνδυνα κοντά στη γεμάτη μπανιέρα..

Θα σου χαλάσει το φενγκ σουι και ύπουλα θα αντικαταστήσει το άπαχο γάλα με πλήρες.

Προειδοποίησε όσους περισσότερους μπορείς!

Αν δε στείλεις το μήνυμα αυτό σε 5.451 άτομα στα επόμενα 20 δευτερόλεπτα,

θα δεις τι θα πάθεις, θα το φυσάς και δεν θα κρυώνει…

In a world without walls and fences there is no need for Gates and Windows

Το post που ακολουθεί έφθασε σε μένα ως chain letter χωρίς να αναφέρει την αρχική πηγή. Μου άρεσε και το έβαλα χωρίς να πάρω υπόψη μου πως εν αγνοία μου έγινα κλέφτης ξένης δουλειάς. Όμως, για καλή μου τύχη, η “αδελφή” μου renata είχε δει το αρχικό post και μου το επισήμανε. Για την αποκατάσταση της τάξης σημειώνω πως το αρχικό κείμενο (χωρίς τις κακουργηματικές παραχαράξεις) αναρτήθηκε από την Περσεφόνη και θα το βρείτε εδώ.

Με την ευκαιρία, ελπίζω η Περσεφόνη να δεχτεί τη συγγνώμη μου για την εν αγνοία μου παραχάραξη της καταπληκτικής δουλειάς της.

Ανωνύμου του Μπόμπιρα

Χτες η μαμά με πήρε μαζί της στη δουλειά της.

Το γραφείο της Μαμάς είναι στον τρίτο όροφο. Έχει μεγάλα παράθυρα και φαίνεται η θάλασσα. Κι είναι τυραννικό αυτό. Να βλέπεις τη θάλασσα κλεισμένος σε ένα γκρίζο κτίριο.

Η Μαμά δουλεύει μαζί με την κυρία Μαρία, που με αγαπάει πολύ και κάνει πολλές χαρές όταν με βλέπει. Η κυρία Μαρία είναι πολύ όμορφη. Έχει κίτρινα μαλλιά, μπλε μάτια, πάντα φοράει χρωματιστά ρούχα με μεγάλα λουλούδια και κολώνια που μυρίζει πολύ όμορφα. Την αγαπάω και θέλω μια μέρα να πάω σπίτι της.

Νομίζω πως η κυρία Μαρία είναι παντρεμένη με τον Άγιο Βασίλη. Κάτι έλεγαν ένα μεσημέρι η Μαμά και ο Μπαμπάς για την κυρία Μαρία, τον άντρα της κι έναν τάρανδο που «το κέρατό του έχει φτάσει απέναντι». Κι εγώ που είμαι πολύ έξυπνος, κατάλαβα πως η κυρία Μαρία είναι η γυναίκα του Άγιου Βασίλη, γιατί μόνο αυτός έχει ταράνδους.

Αν ο άντρας της κυρίας Μαρίας είναι ο Άγιος Βασίλης θα του κάνω παράπονα, γιατί πέρυσι δεν μου έφερε το ωραίο μεγάλο αυτοκινητάκι να μπαίνω μέσα.

Στο γραφείο της μαμάς υπάρχει κι ένας Διευθυντής.

-«Καλημέρα, μικρέ», μου είπε όταν με είδε. -«Έχετε τρίχες στη μύτη», του είπα εγώ.

Ο Διευθυντής έγινε κόκκινος και δεν είπε τίποτα. Η Μαμά έγινε κόκκινη και δεν είπε τίποτα.

-«Έχετε τρίχες και στα αυτιά», είπα πάλι.

Ο Διευθυντής έγινε μελιτζανής και δεν είπε τίποτα. Η Μαμά έγινε μελιτζανιά και δεν είπε τίποτα.

-«Και ο Μπαμπάς, που είναι ο πιο όμορφος και πιο έξυπνος μπαμπάς του κόσμου και τα ξέρει όλα, λέει πως κάτι έχετε μικρό για αυτό δεν χωνεύετε τις γυναίκες», συμπλήρωσα εγώ.

Ο Διευθυντής έγινε μαύρος και είπε στη Μαμά να πάει στο γραφείο του. Η Μαμά έγινε μαύρη και ψέλλισε ένα «μωρό είναι, δεν ξέρει τι λέει, κ. Διευθυντά» και περνώντας από δίπλα μου, μου έκατσε μια τσιμπιά στο μπράτσο (άουτς!!!).

Κι έπειτα η Μαμά είχε δουλειά στο γραφείο του Διευθυντή κι εμένα με πήρε η κυρία Μαρία να με δείξει στα άλλα γραφεία, που όλοι ήξεραν για την κουβεντούλα μου με το διευθυντή.

«Ο γιος της Άννας», έλεγε και όλοι έλεγαν «τι όμορφο» και «τι χαριτωμένο».

Εκείνη τη μέρα μου έδωσαν:

τρεις σοκολάτες μπλε

τέσσερις σοκολάτες κόκκινες με αμύγδαλα

δύο σακουλάκια καραμέλες χρωματιστές

δύο καραμέλες μεγάλες (χωρίς σακουλάκι) άσπρες και κόκκινες

ένα γλειφιτζούρι κοκοράκι

ένα βιβλίο με παραμύθια (που το είχα)

ένα βιβλίο με παραμύθια (που δεν το είχα)

μπογιές και

βιβλίο ζωγραφικής

Αυτά μου τα έδωσαν οι «συνάδελφοι» της Μαμάς. Οι συνάδελφοι είναι άνθρωποι κανονικοί, όπως εμείς. Δουλεύουνε με τη Μαμά ή τον Μπαμπά, σε βρίσκουν όμορφο και χαριτωμένο και σου αγοράζουν σοκολάτες.

Μερικοί από αυτούς σου τσιμπάνε δυνατά το μάγουλο (άουτς, πια, σήμερα) κι άλλοι σου ανακατεύουν τα μαλλιά. Κανα-δυό (γυναίκες συνάδελφες κυρίως) σε παίρνουν αγκαλιά, σε γαργαλάνε, σε ζουπάνε και σου γεμίζουν κραγιόν τα μαγουλάκια. Μετά λένε «αχ, το λέρωσα το παιδί» και αρχίζουν να στα τρίβουν με σάλιο για να φύγει το κραγιόν…

Μετά ρωτάω την κυρία Μαρία για τον Άγιο Βασίλη και τον τάρανδο και της εξηγώ τι έλεγαν η Μαμά και ο Μπαμπάς. H κυρία Μαρία κλαίει. Bγαίνει η Μαμά από το γραφείο του Διευθυντή κι αυτή κλαίει. Μαλώνουν (η κυρία Μαρία με τη Μαμά) κι εγώ τις κοιτάζω με απορία.

Μετά έρχεται στο γραφείο τους ο Μπαμπάς να μας πάρει και μαλώνουν. Λέω στην κυρία Μαρία: «Μην κλαίτε, σας αγαπάω πολύ κι ας “το πάτε το γράμμα” όπως λέει ο Μπαμπάς».

Μετά με βγάζουν σηκωτό από το γραφείο κι ακούω τη φωνή του μπαμπά να λέει: «Έννοια σου, του χρόνου που θα πάει σχολείο θα στρώσει»…

Κι εγώ αναρωτιέμαι για ποιόν μιλάνε και τι στρώνουν στα σχολεία…

Πάντως, εγώ πέρασα ωραία χτες στη δουλειά της Μαμάς (θα ήταν τέλεια αν δεν υπήρχαν οι τσιμπιές).

Θα ήθελα να μ’ έπαιρνε κι ο Μπαμπάς μια μέρα στη δική του.

Στα παιδικά μας χρόνια ακούσαμε πολλές φορές τους μεγάλους να μιλούν για «παπάρια» και «παπαριές». Όποτε τους ρωτούσαμε να μας εξηγήσουν την άγνωστη αυτή λέξη, που εκστόμιζαν με στόμφο, παίρναμε την απάντηση: «θα τα μάθεις όλα στην ώρα τους».

Τα χρόνια πέρασαν και οι περισσότεροι εμπειρικά μάθαμε τη σημασία αυτής της λέξης. Όμως, όχι. Νομίζαμε πως ξέρουμε. Τελικά, την πραγματική σημασία της παπαριάς την έμαθα μόλις χθες όταν ένας φίλος μου έστειλε το παρακάτω διαφωτιστικότατο e-mail:

Η παπαριά είναι ένα δέντρο σαν την αχλαδιά μόνο που δεν κάνει αχλάδια. Ανήκει στην οικογένεια των Papariae στην οποία ανήκει και το αγγούρι.

Πρόκειται για δέντρο της ερήμου το οποίο προστατεύει τον καρπό του με πολλά τριχίδια. Με αυτή την μέθοδο τα διάφορα πουλιά-θηρευτές δεν πλησιάζουν.

Ο καρπός του εν λόγω δέντρου ( παπάρι) αναπτύσσεται συνήθως μετά το 15ο έτος της ηλικίας του.

Τα παπάρια είναι πολύ ευαίσθητα σε πιέσεις. Μπορεί εύκολα να πρηστούν λόγω μεταβολών του περιβάλλοντος στη θερμοκρασία, το pH, και την υγρασία. Προτιμούν να αφεθούν σε ηρεμία και μετά από μια μικρή αύξηση θερμοκρασίας που προκαλείται από μικροερεθίσματα εκτοξεύουν τους σπόρους τους οι οποίοι μεταφέρονται στο άνθος με τον άνεμο (ανεμογκάστρι).

Λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου ελάχιστα παπάρια είναι φυσιολογικά και λειτουργικά, για αυτό και πρέπει να τύχουν προσοχής από τους γεωπόνους.

Τα παπάρια καλλιεργούνται σε διάφορες χώρες. Άλλοι ισχυρίζονται πως η μεγαλύτερη παραγωγή γίνεται στην Αμερική, άλλοι λένε στην Αφρική και άλλοι στην Ελλάδα. Βέβαια, όπως προαναφέρθηκε, τα παπάρια δεν είναι πάντα λειτουργικά. Άρα αν κρίνουμε με επιστημονικά κριτήρια την λειτουργικότητα, οι χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή είναι η Ινδία και η Κίνα. Αν κρίνουμε βάσει ποσότητας, τα αποτελέσματα πάλι διχάζουν, αφού το λίπασμα και οι συνθήκες ωρίμανσης και ανάπτυξης παίζουν μεγάλο ρόλο.

Τελευταία ακούγονται φήμες για παραγωγή γενετικά τροποποιημένων παπαριών. Δεν έλειψαν και οι προσπάθειες παραγωγής συνθετικών παπαριών κυρίως από λάτεξ.

Τα παπάρια και τα δέντρα παπαριές τυγχάνουν μεγάλου σεβασμού στις μέρες μας στην Ελλάδα, αφού συχνά πυκνά οι Έλληνες τα αναφέρουν στην καθημερινή τους ζωή:

- Ως απάντηση ή ως βαθυστόχαστο σχόλιο: «τώρα, λες παπαριές».
- Η προσφορά παπαριών θεωρείται μεγάλη ένδειξη εκτίμησης, φιλίας και αλληλεγγύης: «Πάρε τα παπάρια μου».
- Ως έκφραση επιδοκιμασίας. Όταν κάτι τυγχάνει μέγιστης σημασίας από εμάς λέμε «στα παπάρια μου».
- Ως ανταμοιβή ή ως κέρασμα σε άτομα που κάνουν βαρυσήμαντες δηλώσεις ή πράττουν εξίσου σημαντικά έργα: «φάε ένα παπάρι» ή «τσίμπα ένα παπάρι».
- Σπανιότερα χρησιμοποιείται η μέτρηση παπαριών για επιστημονικούς – ερευνητικούς λόγους: «Μέτρησέ μου τα παπάρια».

Και το σημαντικότερο:

Ως τίτλος τιμής και αναγνώρισης. Τα πολύ σημαντικά πρόσωπα (Very Important Persons) αποκαλούνται και «παπάρες».

Με βάση τα παραπάνω, το παρόν πόνημα θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί και «παπαριά».

Είμαστε πια στην τελική ευθεία για το μεγάλο ντέρμπι. Όχι αυτό ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Ούτε εκείνο ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Η «μητέρα των μαχών» είναι αυτή ανάμεσα στο «φως και το σκότος», την «πρόοδο και τη συντήρηση», τον «εκσυγχρονισμό και τον παλαιοκοματισμό». Με δυο λόγια, Γιώργος Παπανδρέου vs Ευάγγελου Βενιζέλου.
Οι δυο διεκδικητές του δαχτυλιδιού για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μελλοντικά την πρωθυπουργία της χώρας προσπαθούν να πείσουν αυτούς που θα πάνε να ψηφίσουν για την αριστεροσύνη και την προοδευτικότητα τους. Σε περίπου μια εβδομάδα θα ξέρουμε ποιος κατάφερε να περάσει ως ο λιγότερο δεξιός και θα ανακηρυχθεί «άρχοντας των πράσινων δαχτυλιδιών». Θα ξέρουμε επίσης και το βαθμό της ενότητας της αξιωματικής “αντιπολίτευσης”
Το Αμετανόητο blog θέλοντας να συνδράμει την προσπάθεια και των δυο, συγκέντρωσε και παρουσιάζει ηχητικά ντοκουμέντα των δυο υποψηφίων τα οποία θα μπορούν να κάνουν «σκονάκι» όσοι την άλλη Κυριακή πάνε να ψηφίσουν τον ένα ή τον άλλο. Χαρείτε τα.