Στις πολιτισμένες χώρες οι λαοί τιμούν τα σύμβολα τους.  Στην Ελλάδα τα χτυπάνε ακόμα κι όταν έχουν περάσει τα 90!

“Σιγά τα ωά” θα πείτε!  Εδώ δε σέβονται τον εργαζόμενο και τον απόμαχο της δουλειάς και τους ξεζουμίζουν ανελέητα, στα “φαντάσματα” του παρελθόντος θα κολούσαν;

Ο άνθρωπος που κείτεται στο οδόστρωμα, ο υπέργηρος που αγκομαχά στην εντατική είναι ο Μανώλης Γλέζος. Αυτός που με τον Λάκη Σάντα κατέβασαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη κι ανταμοίφθηκαν με φυλακές και καταδίκες από τους ναζήδες. Και τώρα, υπό τις ευλογίες των νεοναζήδων, ο άνθρωπος αυτός ψακάστηκε δολοφονικά με τοξικά από ανθρωποειδή που φορούν στολές με το εθνόσημο στο στήθος αλλά μάσκες όπως όλοι οι συνεργάτες των Γερμανών. Οχι οι χιτλερικοί, αλλά της πατρίδας του οι μπάτσοι.

Τι να πει κανείς; Πως διαρκώς “(αυτό που ονομάζεται) Ελλάδα μας πληγώνει”;

Προτιμώ ένα στίχο του Dylan από το “Hurricane”:

“Είναι ντροπή να ζεις σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι”.

Όχι πως τραβάω κανένα ζόρι με την “ανθελληνιά” του γερμανικού FOCUS.

Δε νομίζω πως αφορά την εργατική τάξη της χώρας μου ο χαρακτηρισμός “απατεώνες”. Όπως δε νομίζω πως αφορά τη γερμανική εργατική τάξη ο χαρακτηρισμός “ναζί”.

Αλλά, ρε παιδιά, μια που μιλάμε με γενικότητες, πώς να το κάνουμε; Δύσκολα καταπίνεις να σου κάνουν πλακίτσα για απατεωνιές αυτοί που  πήραν  χοντρά φράγκα ως “αναγκαστικό δάνειο”. Και είμαστε η μόνη χώρα που αρνήθηκαν να αποζημειώσουν είτε ως ΟΔΓ είτε ως ενιαία Γερμανία. Κι αυτά τα πάνω από 15 δις ευρώ που χρωστάει αυτό το κράτος και δεν τα δίνει ίσως πήγαιναν στις τσέπες των εγχώριων λαμόγιων, αυτά που πλούτισαν με τις “αποζημειώσεις” των άλλων “συμμάχων”. Μπορεί, όμως, και να ανακούφιζαν την εργατική τάξη της χώρας.

Αισθητικά δε με ενοχλεί το κωλοδάχτυλο που ο Γερμανός έβαλε στην Αφροδίτη της Μήλου. Νομίζω όμως πως δεν απευθύνεται σε μένα.

Κάλιστα μπορεί να κωλονοσκοπήσει τον Χέλμουτ Κολ και την κα Μέρκελ αλλά και όλους τους εν Ελλάδι φίλους τους που έκαναν “γαργάρα” τα χρέη της Γερμανίας προκειμένου να μη στεναχωρήσουν τη “φίλη και σύμμαχο” χώρα. Ξέρετε τώρα. Τον Κωνσταντίνο, τον Κώστα, τη Ντόρα, τον Γιώργο, τον Κώστα, τον Θόδωρο, τον Αλέκο, τον Α λέξη, τον Γιώργο, ……

Άντε! Με τις υγείες τους.

Μπαγάσα, έφυγες χωρίς να πεις ένα “γεια”.

Έτσι ήσουν πάντα, γι’ αυτό σ’ αγαπούσαμε. Άφηνες τα μεγάλα λόγια για άλλους κι εσύ προτιμούσες πεις μια κουβέντα, να κάνεις ένα πείραγμα, να πιεις ένα ποτηράκι, να καμαρώσεις ένα όμορφο “ντεκολτε” (και το περιεχόμενο του.

Στην προσφορά και στις θυσίες πρώτος. Όπως τότε που παράτησες πανεπιστημιακή καριέρα για να κατέβεις με το Κόμμα υποψήφιος. Ή τότε που έκλεισες το γραφείο σου για ν’ ασχοληθείς με τα δημοτικά πράγματα. Ποτέ ο όρος “στρατιώτης του Κόμματος” δεν είχε άλλη μορφή πέρα απ’ τη δική σου.

Όμως, ακόμα και για σένα, ήταν πολύ να μάθουμε πως μας άφησες μέσα από τον Ριζοσπάστη.

Χαλάλι, ρε φίλε. Μήπως μπορούμε να σου κρατήσουμε κακία; Πάντα θα σ’ αγαπάμε, πάντα θα σε θυμόστε. Όσο υπάρχουν κομμουνιστές. Όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Για σου ρε φίλε.

Καλό ταξίδι.

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν φίλος μου.

Δεν ξέρω,  μέσα στην τούρλα του καλοκαιριού, πόσοι πήρατε είδηση την επίθεση εναντίον του ιστορικού Γιώργου Κόκκινου από τα φασιστοειδή του ΛΑΟΣ και “έγκριτες” εφημερίδες (Πρώτο ΘΕΜΑ).  Εγώ την πρωτοείδα εδώ αλλά κι από e-mail που έστειλαν φίλοι από το Αιγαίο.

Πώς έχει το ζήτημα (συνοπτικά): Ο Γιώργος Κόκκινος είναι αναπληρωτής καθηγητής Μεθοδολογίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Πρόσφατα σε μια εισήγηση του σε συνέδριο του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας άσκησε κριτική στο βιβλίο ιστορίας της Ρεπούση.  Δεν ξέρω τι είπε κι ούτε μ’ ενδιαφέρει. Αν πιστέψω τους επικριτές του, κατηγόρησε τη Ρεπούση πως μέσα στο βιβλίο της περνά  “εθνικιστικές απόψεις”.  Το ζήτημα είναι πως τη σκυτάλη πήρε το ΛΑΟΣ και το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.  Αρχικά σε “ρεπορτάζ” (που λέει ο λόγος) του Ανδρέα Μπελεγρή με τον εύγλωτο τίτλο “Η Ρεπούση του Αιγαίου”  ο καθηγητής βρίζεται χυδαία από τον “δημοσιογράφο” κι ακολουθεί η “αποκάλυψη”:  ο Κόκκινος δεν είναι μόνιμος κάτοικος Ρόδου αλλά Αθήνας κι άρα “κωλοβαράει άεργος” (πάντως μέχρι τώρα κανείς δεν είχε ασχοληθεί με τη λεπτομέρεια αυτή) .  Ακολουθεί επερώτηση του γνωστού Αδώνιδος Μπουμπούκου για “παραβίαση του Συντάγματος από καθηγητή” κι άλλη μια του Βελόπουλου για τον τόπο κατοικίας του Κόκκινου. Και το γαϊτανάκι συνεχίζεται.

Ξεκαθαρίζω ότι: Ο Γιώργος Κόκκινος ανήκει ιδεολογικά στο χώρο της “ανανεωτικής αριστεράς”.  Μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να βγάλει οφέλη από την περίπτωση του. Μου είναι αδιάφορο.  Εδώ πια διακυβεύεται αν στην “ελεύθερη”, “δημοκρατική”, ¨ευρωπαϊκή” χώρα μας μπορεί κάποιος να  συλλογάται και να εκφράζεται χωρίς να κινδυνεύει με λοιδορίες και απολύσεις. Έχω παρακολουθήσει μαθήματα αυτού του καθηγητή κι έχω να δηλώσω πως πέρα από τις εποικοδομητικές ιδεολογικές μας “κόντρες” πάνω στην Ιστορία ουδέποτε επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τη θέση του για να επιβάλλει τις απόψεις του, όχι σε μένα αλλά στο “ποίμνιο”.  Έχει άποψη και επιστημονική κατάρτιση. Γι’ αυτό πιστεύω πως το προσωνύμιο “Ρεπούση του Αιγαίου” τον προσβάλει κατάφωρα.

Για όλα τα παραπάνω ΣΤΗΡΙΖΩ Γιώργο Κόκκινο. Υπέγραψα το κείμενο συμπαράστασης που συνέταξαν καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου και καλώ όποιον περάσει από το ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ μπλογκ να κάνει το ίδιο.  Αν μη τι άλλο, γιατί δεν μπορεί να μας εκφράζει η “δημοσιογραφία” του Μπελεγρή και η “δημοκρατία” του Καρατζαφέρη.

ΥΓ1:  Είτε υπογράψετε είτε όχι, περάστε να δείτε τις υπογραφές. Δείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τη Νο 423 !!! Θα καταλάβετε.

ΥΓ2: Οι 2 φωτογραφίες είναι από εδώ.

Όποιος ξεχνά την Ιστορία του

είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει

Τότε οι αλυσίδες  ήταν ορατές.

Σήμερα είναι δυσδιάκριτες.  Γι’ αυτό πιο επικίνδυνες.

Όπως και τότε

έτσι και τώρα

Δεν απαλύνουμε τον πόνο τους.

Δεν σταματάμε τη φρίκη.

Αλλά είμαστε στο πλευρό τους.

Με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.

Το θέμα είναι γνωστό σε πολλούς bloggers. Μια σειρά από ιστολόγια το έχουν αναδείξει καθώς τα Μέσα Αποβλάκωσης προτιμούν άλλα “καυτά” θέματα και “δεν το πρόσεξαν”.

Πρόκειται για τη μαφιόζικη απόπειρα δολοφονίας της μετανάστριας εργάτριας Κωνσταντίνας Κούνεβα από τα τσιράκια της εργοδοσίας.

Η εργάτρια από τη Βουλγαρία (ιστορικός στη χώρα της, καθαρίστρια στη δική μας) πλήρωσε τη συνδικαλιστική της δράση με αναπηρία. Η Γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων είχε πρωτοστατήσει στους αγώνες ενάντια στην εκμετάλευση των καθαριστριών και των άλλων “επισφαλώς εργαζομένων”. Οι εργοδότες δεν το “κατάπιναν”. Την είχαν απειλήσει πολλές φορές.

Στις 22 Δεκέμβρη έβαλαν τους νεόκοπους “Γκουτζαμάνηδες” τους να υλοποιήσουν τις απειλές.

Της έστησαν καρτέρι και την περιέλουσαν με καυστικό οξύ.

Η άτυχη μετανάστρια νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στον “Ευαγγελισμό” έχοντας ήδη χάσει το ένα της μάτι, έχοντας προβλήματα ομιλίας (βλάβη στις φωνητικές χορδές) ενώ ημάχη της για ζωή συνεχίζεται.

Η Κωνσταντίνα, που ήρθε στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή γι αυτή και το παιδί της, γνώρισε από πρώτο χέρι τη δολοφονική μανία των εκμεταλευτών. Αυτούς που “είναι το κράτος” και κάνουν ό,τι θέλουν πάνω σε εργάτες γηγενείς κι αλλοδαπούς. Αυτούς που όταν το “κράτος” δεν τους εξασφαλίζει τα συμφέροντα, χρησιμοποιούν το παρακράτος.

Σύντροφοι, φίλοι και συναγωνιστές.

Είμαστε σε πόλεμο. Από τη μια οι δυνάμεις της εργασίας κι από την άλλη όλοι αυτοί. Το “πρώτο αίμα” χύθηκε. Ήρθε η ώρα της ανεπίθεσης.

Πρώτα, οφείλουμε να περιθάλψουμε και να στηρίξουμε την τραυματία μας. Με έργα όχι με λόγια. Αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει; Ο Αλογοσκούφης, το υπουργείο Εργοδοσίας, ο Εφραίμ ή οι Έμποροι και ο ΣΕΒ; Ή μήπως κανένας τηλεμαραθώνιος “αγάπης”;

Μετά, να οργανώσουμε την ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ μας. Είναι ώρα μάχης. Τα λόγια τέλειωσαν. Ώρα για πράξεις. Ώρα για αγώνες.

Ένα έγκλημα πανομοιότυπο με ένα παλιότερο.

Ο τόπος του εγκλήματος ίδιος.

Τα θύματα 15χρονα παιδιά.

Οι ΕΝΟΧΟΙ ΙΔΙΟΙ!!!

***

Να λογοδοτήσουν:

Επαμεινώνδας Κορκονέας. Ο φυσικός αυτουργός.

ΜΠΑΤΣΟΣ. Με “μυαλό” Ράμπο. Εν ψυχρώ εκτελεστής. Θρασύδειλος και ψευτοτσαμπουκάς.

Ακόμα και χωρίς αυτά τα “ελαφρυντικά”: ΕΝΟΧΟΣ!!!

***

ΜΑΤ-ΕΛ.ΑΣ. Φυσικοί αυτουργοί.

Σώμα ένστολων και οπλισμένων με κάθε λογής θανατηφόρα όπλα δημοσίων υπαλλήλων. Εξασφαλίζει στο οργανωμένο έγκλημα προστασία και ομαλή μεταφορά των “αγαθών”, ελευθερώνει οδούς διαφυγής και επεμβαίνει μόνο όταν είναι απόλυτα σίγουρη πως τα πάντα ελέγχονται (sic έκφραση που σημαίνει: “τελειώσαμε φεύγουμε. Μπορείτε να έρθετε τώρα”). Άψογη στη διάλυση ειρηνικών διαδηλώσεων , το ξύλο και τις συλλήψεις φοιτητών, μαθητών, εργατών, συνταξιούχων και λοιπών διαδηλτών. Με το άψογο συγχρονισμό και τον επαγγελματισμό που τη διακρίνει φροντίζει πάντα να αποχωρεί όταν εμφανίζονται κουκουλοφόροι, να απουσιάζει όταν ρημάζονται τα πάντα και εμφανίζεται πάντα on time όταν τα “παιδιά” αποχωρούν για να συλλάβει μερικούς περαστικούς περίεργους (ας πρόσεχαν οι κουτσομπόληδες) κατά προτίμηση με μακριά μαλιά, σκουλαρίκια και αθλητικά παπούτσια. Συνεχίζει επάξια τη λαμπρή παράδοση της Ασφάλειας του Μανιαδάκη, του Συνδικαλιστικού της Ασφάλειας, των ΕΑΤ-ΕΣΑ και άλλων δοξασμένων υπηρεσιών.

Ιδιαίτερα επιτυχημένη στην αποστολή που το σύστημα της ανέθεσε και γι αυτό: ΕΝΟΧΗ!!!

***

Γνωστοί “άγνωστοι”. Φυσικοί αυτουργοί.

Κωδική ονομασία: “κουκουλοφόροι”. Η δεύτερη λέξη (“άγνωστοι”) είναι πλεονασμός γιατί επί δεακετίες τους ξέρουν άπαντες. Από τα μπλοκ τους ΚΚΕ που προτιμούν να χτυπούν μέχρι τα περιπολικά. Σε πλείστες περιπτώσεις  (όταν οι ομάδες περιφρούσης του ΚΚΕ τους βγάζουν την κουκούλα) εμφανίζονται στρατιωτικά κουρεμένοι μεσήλικες με αστυνομικές ταυτότητες. Αγαπημένο τους κρυσφύγετο όταν στριμώχνονται είναι τα περιπολικά και οι διμοιρίες των ΜΑΤ από τις οποίες περνούν με χαρακτηριστική άνεση. Αποστολή τους είναι να διαλύουν διαδηλώσεις, να καίνε κάδους και καταστήματα και να βοηθούν τους “νοικοκυραίους” να αγανακτούν απαιτόντας από το “κράτος” μεγαλύτερη βία και αυταρχισμό ενάντια στα “κωλόπαιδα” και το λαϊκό κίνημα. Επίσης να εγκλωβίσουν αγανακτισμένα παιδιά εμποδίζοντας τα να εκφράσουν την επαναστατικότητα τους κατά των πραγματικών υπευθύνων.

Τα καταφέρνουν καλά στην αποστολή που τους αναθέτει η υπηρεσία επανάσταση. Γι αυτό: ΕΝΟΧΟΙ!

***

Παναγιώτης Χηνοφώτης. Ηθικός αυτουργός.

Ψευδώνυμο: Υφυπουργός Εσωτερικών (μετά συγχωρήσεως). Κλήθηκε να αναμορφώσει τα Σώματα “Ασφαλείας”. Και τα κατάφερε. Τα δάση κάηκαν. Τώρα καίγονται οι πόλεις.  Η εγκληματικότητα αυξάνεται. Αλλά η αστυνομία  χτυπά εργάτες και συνταξιούχους και εκτελεί όποιο 15χρονο απειλεί την κοινωνία.

Απολύτως επιτυχημένος σ’ αυτό που του ανέθεσαν. Γι’ αυτό: ΕΝΟΧΟΣ!!!

***

Προκόπης Παυλόπουλος. Ηθικός αυτουργός.

Ψευδώνυμο: Υπουργός Εσωτερικών (μετά συγχωρήσεως). Φροντίζει για την οργάνωση και στελέχωση του κρατικού μηχανισμού με τραμπούκους.  Όλα αξιοκρατικά. “Όποιος έχει IQ πάνω από 60 απορρίπτεται κι ας είναι δικό μας παιδί. Δε θέλουμε εξυπνάκηδες στα Σ.Α.”. Αυτά που ακούγονται για την άθλια λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών είναι αθλιότητες της αντιπολίτευσης.

Απολύτως επιτυχημένος σ’ αυτό που του ανέθεσαν. Γι’ αυτό: ΕΝΟΧΟΣ!!!

***

Κώστας Καραμανλής. Ηθικός αυτουργός.

Ψευδώνυμα: “Πρωθυπουργός”, “υπεύθυνος πολιτικός”, “ήρεμη δύναμη” (όπως ξέρετε, στον υπόκοσμο όσο πιο πολλά ονόματα έχει κάποιος τόσο πιο ψηλά στην ιεραρχία του οργανωμένου εγκλήματος βρίσκεται). Υποσχέθηκε άνοδο του εισοδήματος και πάταξη όσων εμποδίζουν την οικονομία να αναπτυχθεί. Τα κατάφερε. Οι βιομήχανοι αύξησαν τα κέρδη τους και οι “ενοχλητικοί” εργαζόμενοι που είναι βαρίδια για την οικονομία (επειδή έχουν το θράσος να θέλουν να φάνε κιόλας) πατάσσονται .  Η κοινωνική ανισότητα οξύνεται και η δυσαρέσκεια φέρνει αντιδράσεις που ως γνωστόν εύκολα (με την κατάλληλη βοήθεια) μετατρέπονται σε επεισόδια.

Απολύτως επιτυχημένος σ’ αυτό που του ανέθεσαν. Γι’ αυτό: ΕΝΟΧΟΣ!!!

***

Γιώργος Παπανδρέου (και ο προκάτοχος Σημίτης). Ηθικοί αυτουργοί.

Ψευδώνυμα: “αντιπολίτευση”, “προοδευτικοί”, σοσιαλιστές”. Παρέδωσαν στο σημερινό πρωθυπουργό την ΕΛ.ΑΣ. στην φασιστική άψογη κατάσταση που την παρέλαβαν κι ευελπιστούν “με χρόνια και καιρούς” να την παραλάβουν εκ νέου στην ίδια τελειότητα. Παρέδωσαν στη σημερινή κυβέρνηση ένα κράτος κοινωνικών ανιοσοτήτων που γεννά αντιδράσεις και από κοινού κάνουν ό,τι μπορούν για να το συντηρούν έτσι.  Στηρίζουν τα αντιλαϊκά και κατασταλτικά μέτρα της κυβέρνησης κάνοντας “αντιπολίτευση” αυστηρά μόνο κατά προσώπων. Την εποχή αυτή μιλούν για κράτος που δεν λειτουργεί (όπως έκανε και η ΝΔ όταν αυτοί κυβερνούσαν) ελπίζοντας πως κανείς δε θυμάται πως όταν γινόταν τα ίδια στις μέρες τους έλεγαν κι έκαναν όσα λέει και κάνει ο Κ. Καραμανλής τώρα. Ιδιαίτερο ταλέντο έχουν να καλλιεργούν την αυταπάτη πως όλα θα αλλάξουν όταν επανέλθουν “εν τη βασιλεία τους”.

Απόλυτα πετυχημένοι στο ρόλο τους. Γι’ αυτό: ΕΝΟΧΟΙ!!!

***

ΛΑ.Ο.Σ. Ηθικός αυτουργός.

Τα 2/3 του ονόματος θυμίζουν παλιές “καλές” εποχές. Ο “Συναγερμός” θυμίζει Παπάγο και παρακράτος ενώ ο “Ορθόδοξος” θυμίζει το “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” τότε που η “Επανάστασις” πέταξε το “παρά” και κράτησε το “κράτος”. Το “Λαϊκός” έγινε για να προσελκύσουν ήρεμους “νοικουραίους” για να τους μεταλλάξουν σε “αγανακτισμένους” (συμπαθάτε τους, κανείς δεν είναι τέλειος. Θυμηθείτε πως και ο Χίτλερ κι ο Μουσολίνι αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τη μιαρή λέξη “σοσιαλισμός” μέχρι να εδραιωθούν). Αποστολή τους να ξαναφέρουν το φασισμό στο προσκήνιο, στη βουλή και στα σπίτια μας μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Παρότι εμφανίζονται ως παλληκαράδες εκπρόσωποι της “αγνής ελληνικής φυλής”, τα μπουμπούκια τους φοράνε κουκούλες όποτε μαζί με τα ΜΑΤ χτυπάνε διαδηλωτές.

Απόλυτα πετυχημένο στο ρόλο του. Γι’ αυτό: ΕΝΟΧΟ!!!

***

Αλέξης Τσίπρας-Αλέκος Αλαβάνος. Ηθικοί αυτουργοί.

Ψευδώνυμα: “αριστεροί”, “προοδευτικοί”, “αγωνιστές”, “εκπρόσωποι του λαού και της νεολαίας” (εδώ τα πολλά ψευδώνυμα τα έχουν πάρει μόνοι τους με στόχο να ανέβουν κάποτε ψηλά στην ιεραρχία του οργανωμένου εγκλήματος). Αποστολή διπλή και δύσκολη: από τη μια να στηρίζουν το σύστημα που γεννά ανισότητες ψηφίζοντας όλα τα μέτρα που διατάζει ο Μεγάλος Νονός (η Ε.Ε.) κι από την άλλη να κλαίνε γι’ αυτή την ανισότητα. Ως “προοδευτικοί” έχουν άριστες σχέσεις με τους “επαναστάτες” κουκουλοφόρους (από τα μπλοκ τους εξορμούν οι “αντιεξουσιαστές” για να χτυπήσουν τον ταξικό αντίπαλο, το ΚΚΕ) αλλά ως γνήσιοι “αριστεροί” εναντιώνονται σε κάθετι επαναστατικό επειδή προέρχεται από το ΚΚΕ. Δεν ξέρουν τίποτα για τη σχέση ΜΑΤ-κουκουλοφόρων. Υποστηρίζουν πως η μόνη βία στη χώρα μας προέρχεται από το Π.Α.ΜΕ. και τα… ΚΝΑΤ. Έχουν συλληφθεί πλειστάκις να ψηφίζουν αποφάσεις μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ ωστόσο πότε δεν είδαν τι έκαναν, πότε δεν κατάλαβαν τι έκαναν και πότε όλα αυτά “είναι άλλη μια προβοκάτσια” του ΚΚΕ που ζηλεύει την… επαναστατικότητα τους.

Απόλυτα πετυχημένοι στο ρόλο τους. Γι’ αυτό: ΕΝΟΧΟΙ!!!

***

ΜΜΕ: Ηθικοί αυτουργοί.

Βασική τους έγνοια η προβολή της βίας και του αίματος. Επιτρέπονται (επιβάλλονται) οι κραυγές κι οι κοκορομαχίες. Απαγορεύεται η αντικειμενική ενημέρωση και η παράθεση όλων των απόψεων. Γενικά των απόψεων. Είναι εισαγγελείς, δικαστές και εκτελεστές ταυτόχρονα. Παρά τα δακρυσμένα (από τα κρεμύδια) πρόσωπα, αδιαφορούν πλήρως για την κοινωνική αδικία. Μετέτρεψαν τη στυγερή δολοφονία σε μηχανή τηλεθέασης ενώ τρίβουν τα χέρια τους με τις καταστροφές όλων των μεγάλων πόλεων επειδή φέρνουν διαφημίσεις.

Απόλυτα πετυχημένα στο ρόλο που το σύστημα τους έχει αναθέσει. Γι’ αυτό: ΕΝΟΧΑ!!!

***

Όσοι, λοιπόν, ψάχνουν τους ενόχους της στυγερής δολοφονίας τους Αλέξανδρου δεν έχουν παρά να κοιτάξουν μπροστά τους. Στην τηλεόραση τους, στη βουλή, στα υπουργεία, στα κομματικά γραφεία.

Αυτό που απομένει είναι η τιμωρία των ενόχων. Θα έρθει ποτέ; Όποιος απαντά θετικά, έχει τη θέση του στα “λαϊκά δικαστήρια” που γίνοταν, γίνονται και θα γίνονται στους δρόμους του αγώνα.

Ένδυμα: “Επίσημο” εργατικό. Χωρίς κουκούλα!

«Πιστεύω ότι οι τραπεζικοί οργανισμοί είναι πιο επικίνδυνοι για τις ελευθερίες μας από τους μόνιμους στρατούς.

Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν το ζήτημα του νομίσματός τους, πρώτα από τον πληθωρισμό, κατόπιν από τον αντιπληθωρισμό, τις τράπεζες και τις εταιρίες που θα μεγαλώσουν γύρω από τις τράπεζες θα στερήσει από το λαό όλη την ιδιοκτησία μέχρι που τα παιδιά του θα ξυπνήσουν άστεγοι στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατέκτησαν».

Όχι! Αυτή τη φράση δεν την είπαν ούτε ο Μαρξ ούτε ο Λένιν!

Την είπε το 1802 ο εικονιζόμενος

Τόμας Τζέφερσον, τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ.

206 χρόνια μετά η “προφητεία” εκπληρώνεται.

Αντί άλλου σχολίου σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω ένα όχι και τόσο παλιό σημείωμα του Νίκου Μπογιόπουλου από τον “Ημεροδρόμο” του Ριζοσπάστη:

«Ο ήρωας του Μπρεχτ, ο Μακχίθ, αναρωτιόταν στην «Όπερα της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας»...

Το ρητορικό ερώτημα, με την ίδια πάντα σαφή απάντηση, ισχύει είτε πρόκειται για τους δημιουργούς και διαχειριστές της χρηματοπιστωτικής «φούσκας», είτε για εκείνους που χτες ο πρωθυπουργός, μιλώντας για την κατάσταση στην Ελλάδα, τους συνεχάρη διότι, όπως ισχυρίστηκε, έχουν δημιουργήσει «ένα υγιές και ανθεκτικό τραπεζικό σύστημα».

Οι πρώτοι είναι αυτοί που στην Αμερική και παντού στον κόσμο, εφαρμόζοντας τον λεγόμενο «σοσιαλισμό της Γουόλ Στριτ», ξέρουν να ιδιοποιούνται τα κέρδη που παράγουν οι άλλοι και να «κοινωνικοποιούν» τις ζημιές που προκαλούν οι ίδιοι. Οι δεύτεροι, οι εν Ελλάδι συνάδελφοί τους, είναι αυτοί που σε μια χώρα με το 23% του πληθυσμού της να ζει κάτω από τα επίσημα όρια της φτώχειας, είδαν τα κέρδη τους μόνο μέσα σε μια χρονιά, το 2007, να φτάνουν στα 6 δισ. ευρώ.

***

Ο Μαρξ τόνιζε στο «Κεφάλαιο» ότι η αστική πολιτική οικονομία επιδεικνύει μια απολογητική για το καπιταλιστικό σύστημα «επιδερμικότητα» και πάντα προσπαθεί να εμφανίζει το σύμπτωμα της κρίσης του συστήματος σαν να ήταν η αιτία.

Το ζούμε και σήμερα. Τόνοι μελάνι χύνονται αυτές τις μέρες για να εξηγηθεί, με όρους «τοξικών αποβλήτων» είτε με όρους δευτερογενών και τριτογενών τραπεζικών προϊόντων, η ευρείας κλίμακας κρίση. Μόνο που η «φούσκα» και το αναπόφευκτο σκάσιμό της είναι το σύμπτωμα. Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στην ίδια τη φύση των νόμων κίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας και στις καταστροφικές αντιφάσεις της.

***

Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία φαίνεται ότι ουδέποτε κατάφερε να βγει από την κρίση της δεκαετίας του '70. Η καπιταλιστική υπερσυσσώρευση δεν επενδύεται ολόκληρη, για τον πολύ απλό λόγο ότι αυτοί που πρέπει να καταναλώνουν, οι λαοί, βιώνουν διαρκείς εισοδηματικούς περιορισμούς. Είναι ενδεικτικό, μιας και μιλάμε για τις ΗΠΑ, ότι τα πραγματικά εισοδήματα του μέσου Αμερικανού πολίτη κινούνται στα προ τριακονταετίας επίπεδα.

Επομένως σε τέτοιες συνθήκες το κεφάλαιο αναζητά την ικανοποίηση της ακόρεστης βουλιμίας του για κέρδη με άλλους τρόπους. Εδώ ακριβώς δημιουργείται η χρηματιστική «φούσκα» της διόγκωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Πρόκειται για μια τακτική «πυραμίδας» που δημιουργεί ανεξέλεγκτα περιθώρια κερδοσκοπίας στους κεφαλαιούχους, οι οποίοι, στο πλαίσιο της απελευθέρωσης των χρηματαγορών - προς δόξαν των δικών «μας» που ψήφισαν το Μάαστριχτ και παρά τις συστάσεις του κ. Αλογοσκούφη «να μη δαιμονοποιούμε τις αγορές» - παίζουν το παιχνίδι της λεγόμενης «δημιουργικής καταστροφής».

Με άλλα λόγια κερδοσκοπούν ασυστόλως προκαλώντας διεθνείς κρίσεις (σημειωτέον ότι μέσα σε ένα χρόνο είχαμε την ενεργειακή κρίση, την κρίση της τιμής των τροφίμων και τώρα τη χρηματοπιστωτική) έχοντας ως πυξίδα ότι αφενός, και διά μέσου των κρατικομονοπωλιακών ρυθμίσεων, θα μετακυλήσουν τις ζημιές στα λαϊκά στρώματα και αφετέρου ότι από την εξαφάνιση κάποιων ανταγωνιστών τους οι ίδιοι θα γίνουν ακόμα ισχυρότεροι και τελικά θα επέλθει ένα επίπεδο καπιταλιστικής «ισορροπίας», με τους πλούσιους να έχουν γίνει λιγότεροι και πλουσιότεροι και οι φτωχοί να έχουν γίνει περισσότεροι και φτωχότεροι.

***

Σε παγκόσμιο επίπεδο η εικόνα αυτή αποτυπώνεται με τη μορφή αριθμών που προκαλούν ίλιγγο:

Το 1980, η αξία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ήταν 12 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 1995 είχε φτάσει στα 64 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 200% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και το 2005 είχε εκτιναχτεί στα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια ή πάνω από 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Σε 25 δηλαδή χρόνια, τα περιουσιακά στοιχεία που με τη μορφή μετοχών, ομολόγων κλπ. κατέχουν στα χέρια τους τραπεζίτες και κάθε λογής κεφαλαιούχοι και ιδιώτες έχουν αυξηθεί κατά 1.166,7%!

Την ίδια ώρα, το 5% του πιο πλούσιου πληθυσμού της Γης έχει 114 φορές μεγαλύτερα εισοδήματα από το 5% του φτωχότερου πληθυσμού. Από τα 6 δισεκατομμύρια του πληθυσμού της Γης τα 3 περίπου δισεκατομμύρια διαβιούν με λιγότερα από 2 δολάρια ημερησίως. Πάνω από 13 εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο, δηλαδή 30.000 χιλιάδες παιδιά κάθε μέρα, δηλαδή ένα παιδί κάθε τρία δευτερόλεπτα, πεθαίνουν από ασθένειες ιάσιμες στον ανεπτυγμένο κόσμο, από πείνα και έλλειψη πρόσβασης στο νερό. Πάνω από 850 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται. Όσο για την Αμερική των «σχεδίων σωτηρίας» της Γουόλ Στριτ, πάνω 30 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με συσσίτιο και 47 εκατομμύρια δεν έχουν ιατρική ασφάλιση.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που στήθηκε η «φούσκα» των στεγαστικών δανείων. Και πράγματι η υπόθεση των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ είναι χαρακτηριστική: Όλη αυτή η «φούσκα» στήθηκε στο έδαφος μιας πραγματικής οικονομίας όπου τα χρέη του κάθε μέσου αμερικανικού νοικοκυριού αντιστοιχούν στο 133% του διαθέσιμου εισοδήματός του...

***

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι το πρόβλημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης δεν είναι το αποτέλεσμα της δράσης κάποιων παρεκκλίσεων από τον «καλό» καπιταλισμό ή κάποιων «ασυνείδητων» παραγόντων της αγοράς.

Πρόκειται για εκδήλωση της βάρβαρης φύσης και λειτουργίας ενός συστήματος που ακόμα και τη φτώχεια που προκαλεί, τη χρησιμοποιεί ως πηγή προσπορισμού πλούτου για τη χρηματιστική ολιγαρχία.

Σε κάποιους μπορεί να φαίνεται παλιομοδίτικο, αλλά η αλήθεια είναι αυτή που περιέγραφε ο Μαρξ. Ένα τέτοιο σύστημα ούτε βελτιώνεται, ούτε διορθώνεται, ούτε ρυθμίζεται. Πολύ απλά, ανατρέπεται».