Λες και υπάρχει μια άθλια κατάρα, οι πρώτες μέρες της νέας χρονιάς μάς παίρνουν ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Το 2009 μάς πήρε μια πολύ αγαπημένη μορφή:  τη δικιά μας Μαρία Δημητριάδη. Τη φωνή που έντυσε με αγωνιστικότητα κι απόφαση για δράση τα νεανικά μας όνειρα. Που, μαζί με το Θάνο Μικρούτσικο, μάς ταξίδεψε από την Πέργαμο και την Μπαστιά μέχρι τη Φουέντε Οβεχούνα και τα μαύρα γερμανικά δάση του Μπρεχτ.

Μαζί της νοιώθω να χάνεται ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου: τα όνειρα των εφηβικών μου χρόνων που ήταν πάντα ζυμωμένα με τη φωνή της.

Σαν ένα ταπεινό “γεια” σε ένα ΔΙΚΟ μου πρόσωπο, θα ήθελα να την ξεπροβοδίσω συμβολικά με το Τραγούδι του γάμου από την Φουέντε Οβεχούνα.
[audio:http://www.fileden.com/files/2008/2/22/1775224/To_tragoudi_tou_gamou.mp3]

Αντίο Κόρη που έσπερνες τη μέρα

Αντίο Γυναίκα που θερίστηκες το γιόμα

Τον είδα για πρώτη φορά την Παρασκευή στο Φρούριο της Πάτρας στην προφεστιβαλική της ΚΝΕ (η οποία πρεπιμπτόντως είχε απίστευτη συμμετοχή). Είχα πάει να απολαύσω παλιούς φίλους: Το Λαυρέντη, τον Σταρόβα και τον Καζούλη. Όχι πως δε τρελάθηκα κι από αυτούς, αλλά -πώς να το κάνουμε;- ήξερα τι να περιμένω κι από τους τρεις τους (οκ, ο Σταρόβας μας χάζεψε με σόλα από Moonchid, Another brick in the wall κ.α. αλλά κι αυτό αναμενόμενο). Ευχάριστη έκπληξη (για μένα τουλάχιστον) η παρουσία της Ζίνας Αρβανιτίδη που και καλή μουσικός είναι αλλά και θεσπέσια φωνή έχει (ρε, λες να έχουν δίκιο όσοι λένε πως “από αγκάθια βγαίνει ρόδο”).

Ωστόσο, η αποκάλυψη ακούει στο όνομα Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος. Μια ορχήστρα μόνος του. Παίζει όλα τα όργανα που βλέπετε να κρατάει στη φωτογραφία. Όπως έμαθα από τον γκούγκλη, ο τύπος είναι από την Κερατέα, παιδί εκπαιδευτικών και μαζί με τα αδέρφια του Χάρη και Οδυσσέα είναι από τους στυλοβάτες της Δημοτικής Φιλαρμονικής Κερατέας.

Σαν ελάχιστο φόρο τιμής γι αυτά που απολαύσαμε είπα να του αφιερώσω αυτό το ποστ και μια (παρά)φράση της γνωστής κουβέντας του Κωστή Παλαμά στο Γιάννη Ρίτσο: “παραμερίζουμε ορχήστρα για να περάσεις”!

Για να καταλάβετε τι εννοώ σας βρήκα από το ΓιουΤιούμπη μερικά κλιπάκια του. Το πρώτο αυτός που το έφτιαξε το ονομάζει “ατάλαντος” αλλά δείτε το προσεχτικά.

Το δεύτερο περιέχει ένα δικό του τραγούδι το “Γαμώ την καταδίκη μου”.

Εδώ υπάρχει επίσης ένα δικό του τραγούδι το “Τραγούδι τ’ ουρανού”.

Εδώ θα βρείτε το “Σαλάμι”, ένα πολύ χαβαλεδιάρικο θέμα.

Τέλος, (και ως φόρος τιμής στον αγαπημένο μου Λαυρέντη και τον επίσης αγαπημένο Angelo Branduardi), εδώ θα βρείτε το Σουλτάνο της Βαβυλώνας με ενεργό συμμετοχή του Αλκιβιάδη.

Α, μην ξεχάσω: Περισσότερα για τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο μπορείτε να βρείτε εδώ:

http://clubs.pathfinder.gr/alkiviadis

http://www.alkiviadis.gr/

Το πρώτο ερέθισμα ήταν ένα τηλεοπτικό σποτ που διαφήμιζε μια μουσική συλλογή. Εκεί άκουσα ένα τραγούδι που ξυπνούσε ακαθόριστες μνήμες των φοιτητικών μου χρόνων.

Το δεύτερο ήταν το ποστ του Rocean που ο μπαγάσας είχε βρει αυτό που εγώ έψαχνα ανεπιτυχώς. Και, να’το το Jeanny. Μόλις το είδα στο blog του Rocean, τότε θυμήθηκα το κλιπ που έβλεπα κάθε βράδυ στο πιάνο μπαρ που δούλευα στη Ρόδο πριν δυο δεκαετίες.

Σήμερα, εξοπλισμένος με τα εφόδια του Γκούγκλη, αποφάσισα να το ψάξω παραπέρα. Ήξερα πως το τραγούδι έγραψε και τραγούδισε ο Falco (Johann (Hans) Hölzel) τον οποίο τότε δεν είχα σε υπόληψη καθώς είναι ο δημιουργός του Der Kommissar και του Rock me Amadeus που απλώς με εκνεύριζαν. Αλλά, το Jeanny ήταν άλλο πράγμα. Έκπληκτος ανακάλυψα πως το τραγούδι είχε τη δική του ιστορία.

Γράφτηκε με αφορμή την εξαφάνιση μιας νεαρής κοπέλας. Σύμφωνα με τη wikipedia (γιατί τα Γερμανικά δεν είναι ανάμεσα στις γλώσσες που καταλαβαίνω), η ιστορία παρουσιάζεται από την πλευρά ενός βιαστή και δολοφόνου τον οποίο υποδύεται εκπληκτικά ο ίδιος ο Falco στο κλιπάκι.

Είναι αλήθεια πως οι στίχοι (που έγραψαν οι αδελφοί Bolland) σοκάρουν:

Jeanny, έλα, έλα δω.
Σήκω σε παρακαλώ.
Γίνεσαι μούσκεμα
Αργούμε, έλα.
Πρέπει να φύγουμε από δω
έξω απ’ το δάσος
Δεν καταλαβαίνεις;

Πού είναι το παπούτσι σου;
Τό’χασες
όταν έπρεπε να σου δείξω το δρόμο
Ποιος από μας χάθηκε;
Εσύ;
Εγώ;
Ή εμείς;

Jeanny, πάψε να ζεις στα όνειρα.
Jeanny, η ζωή δεν είναι όπως φαίνεται.
Ένα μόνο κοριτσάκι σ’ ένα κρύο, κρύο κόσμο
υπάρχει κάποιος που σε χρειάζεται
Jeanny, πάψε να ζεις στα όνειρα.
Jeanny, η ζωή δεν είναι όπως φαίνεται.
Χάθηκες στη νύχτα.
Δε θες να παλεύεις και να πασχίζεις.
Υπάρχει κάποιος που σε χρειάζεται

Κάνει κρύο
Πρέπει να φύγουμε από δω.
Έλα.
Το κραγιόν σου πασαλείφτηκε.
Το αγόρασες και
το είδα.
Τόσο κόκκινο στα χείλια σου
κι είπες «άσε με ήσυχη».
Αλλά είδα βαθιά μέσα σου.
Τα μάτια λένε πιο πολλά από τις λέξεις
Με χρειάζεσαι, έτσι δεν είναι;
Όλοι ξέρουν πως είμαστε μαζί
από σήμερα

Τώρα μπορώ να τους ακούσω, έρχονται!
Έρχονται!
Έρχονται να σε πάρουν.
Δε θα σε βρουν
κανένας δε θα σε βρει.
Είσαι μαζί μου.

Jeanny, πάψε να ζεις στα όνειρα
Jeanny, η ζωή δεν είναι όπως φαίνεται
Ένα μόνο κοριτσάκι σ’ ένα κρύο, κρύο κόσμο
Υπάρχει κάποιος που σε χρειάζεται
Jeanny, πάψε να ζεις στα όνειρα
Jeanny, η ζωή δεν είναι όπως φαίνεται
Χάθηκες στη νύχτα
Δε θες να παλεύεις και να πασχίζεις
Υπάρχει κάποιος που σε χρειάζεται

[Φωνή εκφωνητή ειδήσεων]

Τους τελευταίους μήνες ο αριθμός των αγνοουμένων αυξήθηκε δραματικά. Το τελευταίο δελτίο της τοπικής αστυνομίας αναφέρει άλλη μια τραγική υπόθεση. Πρόκειται για ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι που εξαφανίστηκε πριν δυο εβδομάδες. Η αστυνομία δεν αποκλείει την πιθανότητα να έχει συντελεστεί έγκλημα

Jeanny, πάψε να ζεις στα όνειρα
Jeanny, η ζωή δεν είναι όπως φαίνεται
Ένα μόνο κοριτσάκι σ’ ένα κρύο, κρύο κόσμο
Υπάρχει κάποιος που σε χρειάζεται
Jeanny, πάψε να ζεις στα όνειρα
Jeanny, η ζωή δεν είναι όπως φαίνεται
Χάθηκες στη νύχτα
Δε θες να παλεύεις και να πασχίζεις
Υπάρχει κάποιος που σε χρειάζεται

Είτε λόγω της κεκτημένης επιτυχίας των προηγούμενων τραγουδιών του, είτε λόγω της συγκλονιστικής του παρουσίασης (όπως θέλω εγώ να πιστεύω) το τραγούδι έγινε νο 1 στα charts και αναμένονταν με αγωνία η συνέχεια του όπως προανήγγειλε το κλιπάκι. Τότε ξέσπασε πόλεμος.

Όταν το άκουσε ο παρουσιαστής ειδήσεων του ZDF Dieter Kronzucker έγινε έξαλλος καθώς του ξύπνησε μνήμες που ήθελε να θάψει: Η κόρη του και ο ξάδερφος του είχαν απαχθεί για λύτρα και η οικογένεια είχε ζήσει την αγωνία της εξαφάνισης τους. Ο Kronzucker κατηγόρησε ανοιχτά το Falco πως προσπαθεί να γίνει πλούσιος από τη δυστυχία των άλλων. Η κοινή γνώμη διχάστηκε. Πολλοί σταθμοί στη Γερμανία και την Αυστρία έπαψαν να παίζουν το τραγούδι ενώ άλλοι το έπαιζαν αλλά βάζοντας υπότιτλους πως δεν συμφωνούν με το περιεχόμενο του. Όπως συμβαίνει συνήθως, η κατάσταση αυτή ενίσχυσε τις πωλήσεις του δίσκου. Όλοι περίμεναν τη συνέχεια που ήρθε με το Coming Home (Jeanny II)

Εκεί γίνεται προσπάθεια να φανεί πως η Jeanny (που στο πρώτο μέρος φαίνεται ξεκάθαρα πως αφού βιάστηκε και δολοφονήθηκε, επιστρέφει σαν Ερινύα στο κελί του ψυχοπαθή δολοφόνου της) ήταν τελικά ζωντανή και επέστρεψε σπίτι της. Πιθανά για να διασκεδαστούν οι αρνητικές εντυπώσεις στην κοινή γνώμη. Μάλλον, όμως, η υπόθεση είχε ξεφουσκώσει και ελάχιστοι ασχολήθηκαν αν υπολογίσουμε πως το Coming Home (Jeanny II) δεν είχε τη διεθνή επιτυχία του αρχικού.

Μετά το θάνατο του Falco (σκοτώθηκε σε τροχαίο στο Puerto Plata της Δομινικανής Δημοκρατίας το 1998) εμφανίστηκε ένα τρίτο τραγούδι το Where Are You Now? (Jeanny III).

Με αυτό υποτίθεται πως ολοκληρώνεται η Τριλογία Jeanny αν και πολλοί το αμφισβητούν. Το “πού είσαι τώρα;” που ρωτά το τραγούδι μάλλον αναφέρεται στον ίδιο το Falco (που σκοτώθηκε στα 40 του) παρά στην χιλιοταλαιπωρημένη ηρωίδα του τραγουδιού του.

Ανεξάρτητα από την (παρα)φιλολογία και το μυστηριακό της υπόθεσης που σε μεγάλο βαθμό διογκώθηκε για εμπορικούς λόγους, το Jeanny δεν παύει να είναι ένα συγκλονιστικό μουσικό κομμάτι, τόσο από μουσικής και τραγουδιστικής πλευράς όσο και σαν σκηνοθεσία και εκτέλεση του βίντεοκλιπ. Και σαν τέτοιο, νομίζω, άξιζε ένα ποστ.

Κάτι σαν αφιέρωμα στη μνήμη του Falco. Ή σαν αφιέρωμα “στα χρόνια της χαμένης μας αθωώτητας” που θά’λεγε κι ο Μαστροχουντάκης.

- Βιενέζικη τζαζ; - Ναι, αμέ!

- Πού; - Στη Σύρο φυσικά.

Όπως με πληροφόρησε ένας φίλος,

«Το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ερμούπολης με την υποστήριξη της Αυστριακής Πρεσβείας στην Αθήνα, διοργανώνει συναυλία τζαζ με το Ulrich Drechsler Trio από την Αυστρία.

Η συναυλία θα γίνει στο Θέατρο Απόλλων την Κυριακή 6 Απριλίου στις 9 το βράδυ (είσοδος 10 ευρώ – μειωμένο εισιτήριο 5 ευρώ).

Η επιτυχία της συναυλίας έχει ειδική σημασία γιατί είναι η πρώτη φορά που ένα σημαντικό τζαζ γκρουπ από το εξωτερικό έρχεται στην Ελλάδα με κύριο προορισμό τη Σύρο και χάρη σε αυτή την εκδήλωση έκλεισε και μια εμφάνιση και στην Αθήνα (στο γνωστό κλαμπ “Παράφωνο”). Μέχρι τώρα είχε συμβεί μόνο το αντίστροφο.

Ο κλαρινετίστας και σαξοφωνίστας Ulrich Drechsler (γερμανός που ζει μόνιμα στη Βιέννη) και το τρίο του θα παρουσιάσουν το πρόσφατο άλμπουμ “Humans & Places”. Η μουσική τους είναι έντονα επηρεασμένη από τη σκανδιναβική τζαζ. Είναι προσιτή, με πλούσιες μελωδίες και χαμηλόφωνο ατμοσφαιρικό παίξιμο».

Όσοι μπορείτε, μην τη χάσετε!

Κι αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον Ulrich Dreschler, δείτε αυτή τη συνέντευξη.

Τα Cabaret, τα μουσικά θέατρα, του Μεσοπολέμου επιχείρησε πριν χρόνια να επαναφέρει στις μνήμες μας κάποια κυρία Λίζα Μινέλλι . Σημείωσε μια σχετική επιτυχία, είναι η αλήθεια. Και λέω «σχετική» επειδή σύντομα ξεχάστηκαν.

Κατά τα φαινόμενα, η δεύτερη και πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια αναβίωσης των Cabaret είναι αυτή που στέφεται με απόλυτη επιτυχία. Και συμβαίνει στην Ελλάδα με πρωταγωνίστριες τη Χριστίνα Σπηλιακοπούλου ως diva και την Ελένη Μητσιάκη στο πιάνο.

Η πρεμιέρα τους έγινε στις 10 Φλεβάρη στο Cabaret Voltaire, (Mαραθώνος 30, Μεταξουργείο). Κι όπως λένε όσοι την είδαν ήταν συγκλονιστική.

Τώρα το δίδυμο ξαναχτυπά. Την Πέμπτη 6 Μάρτη στις 10.30 το βράδυ και πάλι στο ίδιο μέρος Cabaret Voltaire, (Mαραθώνος 30, Μεταξουργείο).

Τι παίζει;

Αυτό:

Από τα σκοτεινά Βερολινέζικα καμπαρέ του Μεσοπολέμου
μέχρι τα λαμπερά φώτα του Broadway
κι από τον Weill μέχρι τον Bernstein και τον Gershwin,
αφηνόμαστε με οδηγό το πιάνο και τη φωνή σε ένα ταξίδι μαγευτικό,
ισορροπώντας ανάμεσα στο φως και τη σκιά.

λένε.

Ακόμα δε ψηθήκατε; Ορίστε λοιπόν μερικά απανθίσματα από το ρεπερτόριο τους.

Speak low ( One Touch Of Venus – 1943, Kurt Weill – Στίχοι: Ο.Nash)

Surabaya Johnny ( Happy End – 1929, Kurt Weill – Στίχοι: B.Brecht)

Youcali-Tango Habanera (1935, Kurt Weill – Στίχοι: R.Fernay)

Wie lange noch (1944, Kurt Weill – Στίχοι: W. Mehring)

My ship (Lady in the dark -1941, Kurt Weill – Στίχοι: I.Gershwin)

Η Τζένη Των Πειρατών (Οπερα της Πεντάρας -1928, Kurt Weill – Στίχοι: B.Brecht)

Barbara Song (Οπερα της Πεντάρας – 1928, Kurt Weill – Στίχοι: B. Brecht)

Nanna’s lied (1939, Kurt Weill – Στίχοι: B. Brecht)

Alabama song ( Η άνοδος και η πτώση της πόλης Mahagonny- 1929, Kurt Weill – Στίχοι B.Brecht)

Mack the Knife (Οπερα της Πεντάρας-1928, Kurt Weill – Στίχοι: B. Brecht)

Tango Ballad (Οπερα της Πεντάρας- 1928, Kurt Weill – Στίχοι: B.Brecht)

Smile ( Μοντέρνοι καιροί -C.Chaplin)

Somewhere ( L.Bernstein- S.Sondheim)

Lost in the stars (Lost in the stars- 1949, Kurt Weill – Στίχοι: M.Anderson)

September Song (Knickerbocker Holiday-1938, Kurt Weill – Στίχοι: M. Anderson)

Nowadays (Chicago- John Kander – Fred Ebb)

Foolish heart ( One Touch Of Venus- 1943, Kurt Weill – Στίχοι: O. Nash)

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ Αθήνα σπεύσατε την Πέμπτη στο Cabaret στο Μεταξουργείο. Με 15 ευρώπουλα (όσο να πάρεις 3 κυριακάτικες με dvd) θα ταξιδέψετε στα σοκάκια του Βερολίνου.

Εμείς της «άλλης Ελλάδας» θα περιμένουμε μήπως δεήσει το elafini ή κάποιος άλλος ανεβάσει κανένα βιντεοκλιπάκι στον ΥμέτεροΑγωγό (YouΤube) ή πότε τα κορίτσια θα περιοδεύσουν έξω από το λεκανοπέδιο.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, αν έλεγες το όνομα Goran Bregovic οι περισσότεροι θα πίστευαν ότι αναφέρεσαι σε κάποιον ποδοσφαιριστή του Πανσεραϊκού ή του ΠΑΣ Γιάννενα. Αντίστοιχα, η λέξη Bijelo Dugme θα μπορούσε να σημαίνει ο,τιδήποτε.

Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα ελάχιστοι ήξεραν το κορυφαίο συγκρότημα της Γιουγκοσλαβίας κι ακόμα λιγότεροι το μουσικό μυαλό των «άσπρων κουμπιών» (όπως σημαίνει στα ελληνικά το όνομα τους). Κυρίως όσοι σπούδαζαν στη Γιουγκοσλαβία και κάποιοι τυχεροί που τους γνωρίσαμε μέσα από τους φίλους μας που στις διακοπές μέσα στα Zastava έφερναν μαζί με τα άπλυτα τους και καμιά κασέτα των «κουμπιών».

Τα χρόνια πέρασαν. Η Γιουγκοσλαβία έγινε κομμάτια, ο Νταλάρας και η παρέα του ανακάλυψαν τον Bregovic και μαζί τους και η πλειοψηφία του φιλοθεάμονος κοινού. Του φόρεσαν κοστούμια και γραβάτες και τον έκαναν «μόδα». Όμως, η υπόλοιπη παρέα των «άσπρων κουμπιών» δεν πέρασε ποτέ τις πύλες του Μεγάρου Μουσικής. Έμεινε να μας θυμίζει άλλες όμορφες εποχές και αισθαντικά τραγούδια.

Ένα από αυτά είναι το “Zaboravi, ako mozes”. Στα ελληνικά σημαίνει «Ξέχνα, αν μπορείς». Πάντα ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι. Με τη βοήθεια της Παρτιζάνας η οποία έχει αυτό που έχω κι εγώ (την ίδια «πετριά» με τους Dugme) αλλά και κάτι που εγώ δεν έχω (γνώση της σέρβικης γλώσσας) είπαμε να κάνουμε μια παρουσίαση ακουστική και οπτική του όμορφου αυτού τραγουδιού. Το αποτέλεσμα θα το δείτε ευθύς αμέσως.

Απολαύστε, λοιπόν Bijelo Dugme κι ελπίζω ότι (παρά τα όσα λένε) δεν θα μπορέσετε να ξεχάσετε την ομορφιά αυτής της μουσικής.

Ίσως είναι κρίση ηλικίας. Ίσως είναι κρίση ταυτότητας. Ίσως είναι κρίση συνείδησης. Ίσως, τελικά, να είναι απλώς νοσταλγία για τα «χρόνια της αθωότητας» (που λέει κι ο «Μαστρονίκος»). Ίσως κι όλα μαζί.

Ό,τι κι αν είναι, αυτές τις μέρες κάνω μια μουσική αναδρομή στα αγαπημένα μου ακούσματα. Έτσι, ακούγοντας τα «δέκα χρόνια κομμάτια» του παλιού καλού Νιόνιου, έφτασα και στην «Παράγκα».

Ξαφνικά, ακούγοντας τη, με συγκλόνισε η διαπίστωση πως τα τελευταία 33 χρόνια (ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1975) στην τενεκεδοχώρα μας ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ αν και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

Μεμιάς, οι παλιές εικόνες που έβλεπα όποτε άκουγα το τραγούδι έδωσαν τη θέση τους σε πιο σύγχρονες. Αυτές τις εικόνες αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας με το παρακάτω οπτικοακουστικό θεματάκι.

Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις.

Όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα.

Παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα.

Κι εσύ μιλάς σαν πτώμα.

Ο λαός, ο λαός στα πεζοδρόμια

κουλούρια ζητάει και λαχεία.

Κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία

αιτήσεις για τη Γερμανία.

Κυράδες, φιλάνθρωποι παπάδες,

εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες.

Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί

την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί.

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει.

Στα καφενεία μπιλιάρδο, καλαμπούρι και χαρτί.

Στέκει στο περίπτερο διαβάζει

φυλλάδες με μιάμιση δραχμή.

Όχι, όχι. Αυτό δεν είναι τραγούδι,

είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας.

Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας.

Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί.

«Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων και όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

«Περιφρονώ τους εύκολα “επωνύμους” πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομηλίκους, τη σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία, καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα».

Μάνος Χατζιδάκις

Δεκατρία χρόνια συμπληρώθηκαν από το θάνατό του. Μέσα στη φτήνια που μας περιστοιχίζει, η «ύπαρξή του» παραμένει αληθινή παρηγοριά