Από την Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη μια μεγάλη κατηγορία Ελλήνων διώκεται ανελέητα:

Οι εθισμένοι στη νικοτίνη. Οι ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!

Δεν ανήκω πια σ΄αυτούς. Από επιλογή. Μετά από 30 χρόνια αδιάλειπτης χορηγίας στις καπνοβιομηχανίες κι αφού οι περισσότερες με ανακήρυξαν “μέγα χορηγό¨, το έχω κόψει από διετίας.  Όμως, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι τα δεινά που περιμένουν τους μη μετανοούντες.

Και ΑΓΑΝΑΚΤΩ!

Η καμπάνια τους μιλάει για “ενθουσιώδη υποστήριξη”.

Μας δουλεύουν κιόλας.

Έτσι πάνε να περάσουν το μέτρο:

Με μαστίγιο. Όχι με πειθώ!

Είναι υποκριτές!

Νομιμοποιούν τα ναρκωτικά, τα μοιράζουν σαν καραμέλες (τα ίδια ή τα πανάκριβα υποκατάστατα τους) φορολογώντας το λαό:

αλλά  διώκουν ανελέητα εκείνους που είναι εθισμένοι στην πιο δύσκολη στην απεξάρτηση της ουσία: τη νικοτίνη.

Παρότι, όπως προείπα, δεν ανήκω πια στην κατηγορία αυτή, η δίωξη της με κάνει αλληλέγγυο μαζί της. Κι όπως ο JFK έλεγε κάποτε “ich bein ein Berliner”, εγώ φωνάζω:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Σιχτίρ ξεφτίλες!

Πάνω που λέω πως “η σιωπή είναι χρυσός”

έρχονται ειδήσεις σαν κι αυτή.

Για το φίλο μου τον Κωνσταντόπουλο λέω σύντροφοι και σύγγαυροι.

Για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε βάλει πλώρη αλλά ο Αντρέας δεν επέτρεψε. Αργότερα, έγινε πρόεδρος του Συνωστισμού της Φασκομιλιάς και της Εξόδου. “Πτωχός πλην τίμιος”, ο Νικολάκης Καΐλας ήταν έτοιμος να γίνει πρόεδρος της χώρας (αλλά το σύστημα άλλαξε γνώμη).

Τελικά, ο Nick αποδείχτηκε πρόεδρος παντός καιρού (και προεδρείου). Βρέθηκε (αχυρο)πρόεδρος της ομάδας του βάζελου.

Δε βαριέσαι;  Καρέκλα είναι και πράσινη επίσης. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Πάντως εδώ που τα λέμε το τραβάει κι αυτουνού ο οργανισμός του. Από τα μαχαιρώματα με Παπαδημούλη και Αλαβάνο στα ξεκατινιάσματα με Βγενόπουλο και Πατέρα.

ΥΓ: Δε φαντάζομαι να κάνει καμιά κόντρα ρελάνς ο Μαρινάκης και να βάλει πρόεδρο του Θρύλου τον Μπογιόπουλο. Δε θα το αντέξω.

ΥΓ2: Ρε λέτε να είναι απλώς αλλαξοκαρεκλιές και να δούμε τίποτε τέτοιο;

Έχει γούστο…

Στις πολιτισμένες χώρες οι λαοί τιμούν τα σύμβολα τους.  Στην Ελλάδα τα χτυπάνε ακόμα κι όταν έχουν περάσει τα 90!

“Σιγά τα ωά” θα πείτε!  Εδώ δε σέβονται τον εργαζόμενο και τον απόμαχο της δουλειάς και τους ξεζουμίζουν ανελέητα, στα “φαντάσματα” του παρελθόντος θα κολούσαν;

Ο άνθρωπος που κείτεται στο οδόστρωμα, ο υπέργηρος που αγκομαχά στην εντατική είναι ο Μανώλης Γλέζος. Αυτός που με τον Λάκη Σάντα κατέβασαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη κι ανταμοίφθηκαν με φυλακές και καταδίκες από τους ναζήδες. Και τώρα, υπό τις ευλογίες των νεοναζήδων, ο άνθρωπος αυτός ψακάστηκε δολοφονικά με τοξικά από ανθρωποειδή που φορούν στολές με το εθνόσημο στο στήθος αλλά μάσκες όπως όλοι οι συνεργάτες των Γερμανών. Οχι οι χιτλερικοί, αλλά της πατρίδας του οι μπάτσοι.

Τι να πει κανείς; Πως διαρκώς “(αυτό που ονομάζεται) Ελλάδα μας πληγώνει”;

Προτιμώ ένα στίχο του Dylan από το “Hurricane”:

“Είναι ντροπή να ζεις σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι”.

Όχι πως τραβάω κανένα ζόρι με την “ανθελληνιά” του γερμανικού FOCUS.

Δε νομίζω πως αφορά την εργατική τάξη της χώρας μου ο χαρακτηρισμός “απατεώνες”. Όπως δε νομίζω πως αφορά τη γερμανική εργατική τάξη ο χαρακτηρισμός “ναζί”.

Αλλά, ρε παιδιά, μια που μιλάμε με γενικότητες, πώς να το κάνουμε; Δύσκολα καταπίνεις να σου κάνουν πλακίτσα για απατεωνιές αυτοί που  πήραν  χοντρά φράγκα ως “αναγκαστικό δάνειο”. Και είμαστε η μόνη χώρα που αρνήθηκαν να αποζημειώσουν είτε ως ΟΔΓ είτε ως ενιαία Γερμανία. Κι αυτά τα πάνω από 15 δις ευρώ που χρωστάει αυτό το κράτος και δεν τα δίνει ίσως πήγαιναν στις τσέπες των εγχώριων λαμόγιων, αυτά που πλούτισαν με τις “αποζημειώσεις” των άλλων “συμμάχων”. Μπορεί, όμως, και να ανακούφιζαν την εργατική τάξη της χώρας.

Αισθητικά δε με ενοχλεί το κωλοδάχτυλο που ο Γερμανός έβαλε στην Αφροδίτη της Μήλου. Νομίζω όμως πως δεν απευθύνεται σε μένα.

Κάλιστα μπορεί να κωλονοσκοπήσει τον Χέλμουτ Κολ και την κα Μέρκελ αλλά και όλους τους εν Ελλάδι φίλους τους που έκαναν “γαργάρα” τα χρέη της Γερμανίας προκειμένου να μη στεναχωρήσουν τη “φίλη και σύμμαχο” χώρα. Ξέρετε τώρα. Τον Κωνσταντίνο, τον Κώστα, τη Ντόρα, τον Γιώργο, τον Κώστα, τον Θόδωρο, τον Αλέκο, τον Α λέξη, τον Γιώργο, ……

Άντε! Με τις υγείες τους.

Για να αποκαλεις χωρίς σοβαρό λόγο  «κυβερνητικό εκπρόσωπο που αμείβεται με 3,5 εκατομμύρια Ευρώ», και «νταβατζή του ελληνικού μπάσκετ» τον αρχηγό της εθνικής ομάδας της χώρας σου (Ναι! εκείνης που ταπείνωσε τις ΗΠΑ)  πρέπει να είσαι:

α) μαϊντανός που θέλει να γίνει γνωστός βρίζοντας κάποιον επώνυμο

β) κομπλεξικός που βρίζει ό,τι  δεν μπορεί ποτέ να γίνει

γ) αλήτης

δ) μάνατζερ της ΚΑΕ ΠΑΟ

ε) όλα τα παραπάνω.

Ρε ουστ (πράσινες) ξεφτίλες!

Σιχτίρ! Συγχύστηκα πάλι.

ΥΓ: Είναι φανερό πως όσα λέω για το φρούτο που τα έβαλε με τον Θοδωρή Παπαλουκά  ισχύουν και θα ισχύουν  εσαεί και για όποιον “ολυμπιακάρα” καταφερθεί με παρόμοιους χαρακτηρισμούς κατά του Διαμαντίδη και των άλλων παιδιών της εθνικής που ανήκουν στον ΠΑΟ.

Ο Σταμάτης Μ. ήταν 28. Σήμερα το πρωί έχασε τη μάχη με τη ζωή από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών.
Ένα ακόμη πρεζόνι θύμα του πάθους του, θα πείτε.
Είδηση θλιβερή μεν, συνηθισμένη δε.
Ή μήπως όχι;
Έτσι θα ήταν αν δεν υπήρχαν τόσα ερωτηματικά:
1. Ο Σταμάτης πήρε υπερβολική δόση μέσα στις φυλακές της Πάτρας λίγες μόνο ώρες πριν τη δίκη του.
2. Ετοιμαζόταν να ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης και γι’ αυτό έμενε “καθαρός” ώστε να μπορέσει να εισαχθεί σ αυτό. Τι τον έπιασε λίγες ώρες πριν τη δίκη που (όλα έδειχναν πως) θα έκανε πραγματικότητα την ελπίδα του;
3. Στην επικοινωνία του με τους οικείους του κατάγγειλε απειλές και βασανισμούς για να γίνει “βαποράκι” τις οποίες απέκρουε.
4. Μια σημαντική λεπτομέρεια: Το θύμα ήταν εξαρτημένο από την ηρωινή αλλά ποτέ από τα χάπια. Τι το έπιασε να τα δοκιμάσει λίγες ώρες πριν τη δίκη που θα έλυνε τα προβλήματα του;

Δικαστές δεν είμαστε. Δικανικές αποδείξεις δεν έχουμε. Μόνο ΒΡΟΝΤΕΡΕΣ ενδείξεις. που βοούν για το αυτονόητο: Ένα παλικάρι που προσπάθησε να ξεφύγει από την κόλαση και το “Εξπρές του Μεσονυχτίου” , δολοφονήθηκε.  Δράστες τα κυκλώματα των ναρκωτικών απ’ τη μια και οι “σωφρονιστικοί” από την άλλη. Γιατί είτε τη μοιραία δόση τη βρήκε μόνος του, είτε του την έδωσαν με τη βία “κάποιοι” από κάπου την πέρασαν μέσα στις φυλακές της Πάτρας.
Όλοι αυτοί είναι οι φονιάδες του νεαρού.
Αλήθεια, πού είναι τώρα εκείνοι οι καραγκιόζηδες που μάς στέλνουν e-mail και καταγγέλλουν την έλλειψη κωλόχαρτου στις φυλακές της Πάτρας και τις πολλαπλές βάρδιες που τούς βάζει ο αρχιφύλακας; Ή μήπως δεν ενδιαφέρονται τώρα γιατί όλα έγιναν “παστρικά”;
Όπως και νά’χει, τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Ένα ακόμα θύμα προστέθηκε στην αλυσίδα. Μέχρι σήμερα δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του. Ωστόσο, νοιώθω την ανάγκη να πω δυο λόγια γι’ αυτό το νέο έτσι για να μην “πάει άκλαυτος” και ξεχασμένος απ’ όλους παρά την τιτάνια προσπάθεια του να ξεφύγει. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε να σώσουμε τους επόμενους.
Γεια χαρά αδέρφια.  Σας αφήνω μ’ ένα θλιμμένο σκοπό:

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/2/22/1775224/03%20-%20giorgio%20moroder%20-%20%28theme%20from%29%20midnight%20express.mp3]

Δεν ξέρω,  μέσα στην τούρλα του καλοκαιριού, πόσοι πήρατε είδηση την επίθεση εναντίον του ιστορικού Γιώργου Κόκκινου από τα φασιστοειδή του ΛΑΟΣ και “έγκριτες” εφημερίδες (Πρώτο ΘΕΜΑ).  Εγώ την πρωτοείδα εδώ αλλά κι από e-mail που έστειλαν φίλοι από το Αιγαίο.

Πώς έχει το ζήτημα (συνοπτικά): Ο Γιώργος Κόκκινος είναι αναπληρωτής καθηγητής Μεθοδολογίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Πρόσφατα σε μια εισήγηση του σε συνέδριο του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας άσκησε κριτική στο βιβλίο ιστορίας της Ρεπούση.  Δεν ξέρω τι είπε κι ούτε μ’ ενδιαφέρει. Αν πιστέψω τους επικριτές του, κατηγόρησε τη Ρεπούση πως μέσα στο βιβλίο της περνά  “εθνικιστικές απόψεις”.  Το ζήτημα είναι πως τη σκυτάλη πήρε το ΛΑΟΣ και το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.  Αρχικά σε “ρεπορτάζ” (που λέει ο λόγος) του Ανδρέα Μπελεγρή με τον εύγλωτο τίτλο “Η Ρεπούση του Αιγαίου”  ο καθηγητής βρίζεται χυδαία από τον “δημοσιογράφο” κι ακολουθεί η “αποκάλυψη”:  ο Κόκκινος δεν είναι μόνιμος κάτοικος Ρόδου αλλά Αθήνας κι άρα “κωλοβαράει άεργος” (πάντως μέχρι τώρα κανείς δεν είχε ασχοληθεί με τη λεπτομέρεια αυτή) .  Ακολουθεί επερώτηση του γνωστού Αδώνιδος Μπουμπούκου για “παραβίαση του Συντάγματος από καθηγητή” κι άλλη μια του Βελόπουλου για τον τόπο κατοικίας του Κόκκινου. Και το γαϊτανάκι συνεχίζεται.

Ξεκαθαρίζω ότι: Ο Γιώργος Κόκκινος ανήκει ιδεολογικά στο χώρο της “ανανεωτικής αριστεράς”.  Μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να βγάλει οφέλη από την περίπτωση του. Μου είναι αδιάφορο.  Εδώ πια διακυβεύεται αν στην “ελεύθερη”, “δημοκρατική”, ¨ευρωπαϊκή” χώρα μας μπορεί κάποιος να  συλλογάται και να εκφράζεται χωρίς να κινδυνεύει με λοιδορίες και απολύσεις. Έχω παρακολουθήσει μαθήματα αυτού του καθηγητή κι έχω να δηλώσω πως πέρα από τις εποικοδομητικές ιδεολογικές μας “κόντρες” πάνω στην Ιστορία ουδέποτε επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τη θέση του για να επιβάλλει τις απόψεις του, όχι σε μένα αλλά στο “ποίμνιο”.  Έχει άποψη και επιστημονική κατάρτιση. Γι’ αυτό πιστεύω πως το προσωνύμιο “Ρεπούση του Αιγαίου” τον προσβάλει κατάφωρα.

Για όλα τα παραπάνω ΣΤΗΡΙΖΩ Γιώργο Κόκκινο. Υπέγραψα το κείμενο συμπαράστασης που συνέταξαν καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου και καλώ όποιον περάσει από το ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ μπλογκ να κάνει το ίδιο.  Αν μη τι άλλο, γιατί δεν μπορεί να μας εκφράζει η “δημοσιογραφία” του Μπελεγρή και η “δημοκρατία” του Καρατζαφέρη.

ΥΓ1:  Είτε υπογράψετε είτε όχι, περάστε να δείτε τις υπογραφές. Δείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τη Νο 423 !!! Θα καταλάβετε.

ΥΓ2: Οι 2 φωτογραφίες είναι από εδώ.

“Κι αν σου κάτσει; … Σου αλλάζει τη ζωή”.

Το  παραπάνω διαφημιστικό σποτ δημιουργήθηκε για να περιγράψει τα αποτελέσματα που έχουν οι κληρώσεις λαχνών  και λαχείων.  Ούτε οι δημιουργοί του, όμως,  θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν πόσο “μέσα από τη ζωή” είναι βγαλμένο.

Πριν λίγες μέρες, έγινε στην Πάτρα μια κλήρωση που κυριολεκτικά άλλαξε τη ζωή του “υπερτυχερού”, ή, μάλλον, της “υπερτυχερής”. Γιατί  το “έπαθλο” ήταν η ΑΠΟΛΥΣΗ της.

Σε ένα από τα υποκαταστήματα της Vodafone στην Πάτρα, το μεσημέρι, λίγο πριν το κλείσιμο, εμφανίστηκε ο υπεύθυνος και ζήτησε από όλους τους υπαλλήλους να παραμείνουν λίγο μετά το τέλος του ωραρίου τους. Έκλεισε το κατάστημα και τους ζήτησε να γράψουν το όνομα τους σε ένα χαρτάκι και να το ρίξουν σε μια αυτοσχέδια κληρωτίδα. Τράβηξε ένα από αυτά και ανακοίνωσε το όνομα που έγραφε. Η υπάλληλος που άκουσε το όνομα της ένοιωσε ένα ρίγος χαράς επειδή πίστευε πως το έπαθλο θα ήταν κάποιο χρηματικό ποσό ως δώρο απόδοσης ή “για το καλό του χρόνου”. Οι συνάδελφοι της κατσούφιασαν επειδή δεν έλαχε σ’ αυτούς ο κλήρος. Όλοι, όμως, πάγωσαν όταν ο άθλιος ανακοίνωσε την “αμοιβή”: η “τυχερή” ΑΠΟΛΥΟΤΑΝ. Το σίχαμα πρόσθεσε πως έπρεπε να γίνουν περικοπές και ένα άτομο θα απολυόταν. Μη μπορόντας να διαλέξει, έπαιξε την τύχη των υφισταμένων του στα ζάρια.

Απάνθρωπος καπιταλισμός είπατε; Όχι δα! Μα υπάρχει πιο “δημοκρατικό” σύστημα από αυτό που αντιμετωπίζει ισότιμα τους εργαζόμενους και δεν κάνει διακρίσεις στις απολύσεις;

Οι φτωχοδιάβολοι, αντί να οργανώνονται στον αγώνα κατά της εργοδοσίας,  παίζουν λαχεία και Λόττο ελπίζοντας  να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Τα αφεντικά παίζουν κι αυτά τζόγο ποντάροντας τους εργάτες τους.  “Διαμερίσαντο το ωράριο μου εαυτοίς και επί της εργασίας μου έβαλον κλήρον” που θα έλεγε ο ευαγγελιστής και οι από άμβωνος κήρυκες του αν δεν ήταν απασχολημένοι με σοβαρότερα ζητήματα (όπως η εκκλησιαστική περιουσία) που δεν τους αφήνουν χρόνο για να ασχοληθούν με τα γήινα και “ταπεινά”.

Για την ιστορία , η απολυμένη σκέφτεται να καταγγείλει την εργοδοσία στο ΕΚ Πάτρας. Άλλο τζακποτ την περιμένει αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις του προέδρου του ΕΚΠ. Ο εργατοπατέρας αρκέστηκε να χαρακτηρίσει την απόλυση “ασύλήπτη” και “πρωτόγνωρη” αλλά για αντίδραση ούτε λόγος.

Υπάρχει καμμιά αμφιβολία πως οι εργαζόμενοι δε μπορούν πια να περιμένουν πότε θα “τους κάτσει” ή να ελπίζουν πως ο Κύκλωπας της εργοδοσίας θα τους φάει τελευταίους; Υπάρχει καμμιά αμφιβολία πως το ΔΙΚΙΟ πρέπει να ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;

Τι κι αν η Γάζα εξαερώνεται από τις αμερικανοισραηλινές βόμβες;

Τι κι αν ο Πλαιστινιακός λαός αφανίζεται;

Εδώ είναι Πάτρα, δεν είναι παίξε-γέλασε. Το καρναβάλι uber alles.

Αυτή  ήταν -με “διπλωματική” γλώσσα- η απάντηση του δήμαρχου Πάτρας Ανδρέα Φούρα στην πρόταση της ΚΝΕ και του Συντονιστικού των μαθητων της πόλης να μη γίνουν φέτος μεγάλες καρναβαλικές φιέστες την ώρα που τελείται ένα τέτοιας έκτασης έγκλημα.

Επικαλέστηκε, μάλιστα, την ανεργία και την οικομική κρίση για να στηρίξει την απόφαση του τονίζοντας πως “Δεν μπορώ να θέσω σε κίνδυνο ένα θεσμό που στηρίζει την τοπική οικονομία και προσφέρει θέσεις εργασίας”. Απέδειξε για άλλη μια φορά ποιών τα συμφέροντα υπηρετεί αυτός και οι προκάτοχοι του: των εμπόρων και των “παραγωγικών τάξεων” της πόλης.

Βέβαια, η τοπική οικονομία δεν έπαθε τίποτα όταν η πόλη νέκρωσε συμμετέχοντας στο “πένθος” για τον Χριστόδουλο Παρασκευαΐδη ούτε όταν την επισκέφθηκε ο Πατριάρχης. Αλλά, να χάσει το κύκλωμα των αεριτζήδων έστω και μισό  ευρώ “για μερικούς Παλαιστίνιους”, ε, ναι! Αυτή  είναι απώλεια.

Βλέπετε σ’ αυτή την πόλη υπάρχει μια τεράστια αλυσίδα επιχειρηματιών και “επιχειρηματιών”  που από τον μήνα του καρναβαλιού “ταΐζουν” τους υπόλοιπους 11. Σιγά μην τους χαλάσει την ηρεμία ο κος Φούρας με “σαχαλαμάρες” για τα παιδιά της Γάζας.

Να μιλήσει κανείς για “αίσχος”; Για φραγκοφονιάδες; Για μαζική αναισθησία; Μάταιο. Στου κουφού την πόρτα… Και, δυστυχώς,  σ’ αυτή την πόλη οι πόρτες των κουφών είναι υπερπολλαπλάσιες από εκείνων που ακούν. Έστω κι από το ένα αυτί.

Ας πούμε απλά πως ενώ ο κόσμος καίγεται, το μ…ί χτενίζεται. Ή, μάλλον, η Πάτρα του Φούρα και των αεριτζήδων καρναβαλίζεται.

Στο δήμαρχο αυτής της πόλης, στην επιτροπή “πολιτισμού” του δήμου και σε όλες τις “παραγωγικές δυνάμεις” της καρναβαλικής βιομηχανίας θα αφιερώσω απλά αυτό το ηχητικό remix.

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/2/22/1775224/fouras_remix.mp3]

Σα μια μικρή συμβολή στο “καρναβάλι” των καρνάβαλων.

Πριν λίγο έλαβα ένα e-mail που υπογράφουν Σωφρονιστικοί Υπάλληλοι των Κ.Φ. Πάτρας. Σ’ αυτό καταγγέλουν άγριες εργασιακές συνθήκες στο “Κατάστημα” αλλά και άθλιες συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων.

Οφείλω να τονίσω πως, ως κομμουνιστής, δε νοιώθω ιδιαίτερη συμπάθεια σε οποιοδήποτε γρανάζι του κατασταλτικού κρατικού μηχανισμού ο οποίος για μισό και πάνω αιώνα ταλαιπώρησε χιλιάδες “προγόνους” μου. Ωστόσο, αποφάσισα να δημοσιεύσω την επιστολή για 2 λόγους:

1. Ακόμα και οι δεσμοφύλακες είναι εργαζόμενοι κι όσο κι αν διαφωνώ με το επάγγελμα που διάλεξαν, δε θεωρώ πως τους αξίζει η παραβίαση των εργασιακών τους σχέσεων. και

2. Αν ισχύουν όσα αναφέρονται για τους δεσμοφύλακες, σκεφτείτε σε τι μεσαιωνικές συνθήκες ζουν οι “κολασμένοι”. Μόνο και μόνο γι αυτούς αξίζει η δημοσίευση. Δείτε λοιπόν:

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ και ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ