Μπαγάσα, έφυγες χωρίς να πεις ένα “γεια”.

Έτσι ήσουν πάντα, γι’ αυτό σ’ αγαπούσαμε. Άφηνες τα μεγάλα λόγια για άλλους κι εσύ προτιμούσες πεις μια κουβέντα, να κάνεις ένα πείραγμα, να πιεις ένα ποτηράκι, να καμαρώσεις ένα όμορφο “ντεκολτε” (και το περιεχόμενο του.

Στην προσφορά και στις θυσίες πρώτος. Όπως τότε που παράτησες πανεπιστημιακή καριέρα για να κατέβεις με το Κόμμα υποψήφιος. Ή τότε που έκλεισες το γραφείο σου για ν’ ασχοληθείς με τα δημοτικά πράγματα. Ποτέ ο όρος “στρατιώτης του Κόμματος” δεν είχε άλλη μορφή πέρα απ’ τη δική σου.

Όμως, ακόμα και για σένα, ήταν πολύ να μάθουμε πως μας άφησες μέσα από τον Ριζοσπάστη.

Χαλάλι, ρε φίλε. Μήπως μπορούμε να σου κρατήσουμε κακία; Πάντα θα σ’ αγαπάμε, πάντα θα σε θυμόστε. Όσο υπάρχουν κομμουνιστές. Όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Για σου ρε φίλε.

Καλό ταξίδι.

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν φίλος μου.