“Κι αν σου κάτσει; … Σου αλλάζει τη ζωή”.

Το  παραπάνω διαφημιστικό σποτ δημιουργήθηκε για να περιγράψει τα αποτελέσματα που έχουν οι κληρώσεις λαχνών  και λαχείων.  Ούτε οι δημιουργοί του, όμως,  θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν πόσο “μέσα από τη ζωή” είναι βγαλμένο.

Πριν λίγες μέρες, έγινε στην Πάτρα μια κλήρωση που κυριολεκτικά άλλαξε τη ζωή του “υπερτυχερού”, ή, μάλλον, της “υπερτυχερής”. Γιατί  το “έπαθλο” ήταν η ΑΠΟΛΥΣΗ της.

Σε ένα από τα υποκαταστήματα της Vodafone στην Πάτρα, το μεσημέρι, λίγο πριν το κλείσιμο, εμφανίστηκε ο υπεύθυνος και ζήτησε από όλους τους υπαλλήλους να παραμείνουν λίγο μετά το τέλος του ωραρίου τους. Έκλεισε το κατάστημα και τους ζήτησε να γράψουν το όνομα τους σε ένα χαρτάκι και να το ρίξουν σε μια αυτοσχέδια κληρωτίδα. Τράβηξε ένα από αυτά και ανακοίνωσε το όνομα που έγραφε. Η υπάλληλος που άκουσε το όνομα της ένοιωσε ένα ρίγος χαράς επειδή πίστευε πως το έπαθλο θα ήταν κάποιο χρηματικό ποσό ως δώρο απόδοσης ή “για το καλό του χρόνου”. Οι συνάδελφοι της κατσούφιασαν επειδή δεν έλαχε σ’ αυτούς ο κλήρος. Όλοι, όμως, πάγωσαν όταν ο άθλιος ανακοίνωσε την “αμοιβή”: η “τυχερή” ΑΠΟΛΥΟΤΑΝ. Το σίχαμα πρόσθεσε πως έπρεπε να γίνουν περικοπές και ένα άτομο θα απολυόταν. Μη μπορόντας να διαλέξει, έπαιξε την τύχη των υφισταμένων του στα ζάρια.

Απάνθρωπος καπιταλισμός είπατε; Όχι δα! Μα υπάρχει πιο “δημοκρατικό” σύστημα από αυτό που αντιμετωπίζει ισότιμα τους εργαζόμενους και δεν κάνει διακρίσεις στις απολύσεις;

Οι φτωχοδιάβολοι, αντί να οργανώνονται στον αγώνα κατά της εργοδοσίας,  παίζουν λαχεία και Λόττο ελπίζοντας  να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Τα αφεντικά παίζουν κι αυτά τζόγο ποντάροντας τους εργάτες τους.  “Διαμερίσαντο το ωράριο μου εαυτοίς και επί της εργασίας μου έβαλον κλήρον” που θα έλεγε ο ευαγγελιστής και οι από άμβωνος κήρυκες του αν δεν ήταν απασχολημένοι με σοβαρότερα ζητήματα (όπως η εκκλησιαστική περιουσία) που δεν τους αφήνουν χρόνο για να ασχοληθούν με τα γήινα και “ταπεινά”.

Για την ιστορία , η απολυμένη σκέφτεται να καταγγείλει την εργοδοσία στο ΕΚ Πάτρας. Άλλο τζακποτ την περιμένει αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις του προέδρου του ΕΚΠ. Ο εργατοπατέρας αρκέστηκε να χαρακτηρίσει την απόλυση “ασύλήπτη” και “πρωτόγνωρη” αλλά για αντίδραση ούτε λόγος.

Υπάρχει καμμιά αμφιβολία πως οι εργαζόμενοι δε μπορούν πια να περιμένουν πότε θα “τους κάτσει” ή να ελπίζουν πως ο Κύκλωπας της εργοδοσίας θα τους φάει τελευταίους; Υπάρχει καμμιά αμφιβολία πως το ΔΙΚΙΟ πρέπει να ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;