Τον είδα για πρώτη φορά την Παρασκευή στο Φρούριο της Πάτρας στην προφεστιβαλική της ΚΝΕ (η οποία πρεπιμπτόντως είχε απίστευτη συμμετοχή). Είχα πάει να απολαύσω παλιούς φίλους: Το Λαυρέντη, τον Σταρόβα και τον Καζούλη. Όχι πως δε τρελάθηκα κι από αυτούς, αλλά -πώς να το κάνουμε;- ήξερα τι να περιμένω κι από τους τρεις τους (οκ, ο Σταρόβας μας χάζεψε με σόλα από Moonchid, Another brick in the wall κ.α. αλλά κι αυτό αναμενόμενο). Ευχάριστη έκπληξη (για μένα τουλάχιστον) η παρουσία της Ζίνας Αρβανιτίδη που και καλή μουσικός είναι αλλά και θεσπέσια φωνή έχει (ρε, λες να έχουν δίκιο όσοι λένε πως “από αγκάθια βγαίνει ρόδο”).

Ωστόσο, η αποκάλυψη ακούει στο όνομα Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος. Μια ορχήστρα μόνος του. Παίζει όλα τα όργανα που βλέπετε να κρατάει στη φωτογραφία. Όπως έμαθα από τον γκούγκλη, ο τύπος είναι από την Κερατέα, παιδί εκπαιδευτικών και μαζί με τα αδέρφια του Χάρη και Οδυσσέα είναι από τους στυλοβάτες της Δημοτικής Φιλαρμονικής Κερατέας.

Σαν ελάχιστο φόρο τιμής γι αυτά που απολαύσαμε είπα να του αφιερώσω αυτό το ποστ και μια (παρά)φράση της γνωστής κουβέντας του Κωστή Παλαμά στο Γιάννη Ρίτσο: “παραμερίζουμε ορχήστρα για να περάσεις”!

Για να καταλάβετε τι εννοώ σας βρήκα από το ΓιουΤιούμπη μερικά κλιπάκια του. Το πρώτο αυτός που το έφτιαξε το ονομάζει “ατάλαντος” αλλά δείτε το προσεχτικά.

Το δεύτερο περιέχει ένα δικό του τραγούδι το “Γαμώ την καταδίκη μου”.

Εδώ υπάρχει επίσης ένα δικό του τραγούδι το “Τραγούδι τ’ ουρανού”.

Εδώ θα βρείτε το “Σαλάμι”, ένα πολύ χαβαλεδιάρικο θέμα.

Τέλος, (και ως φόρος τιμής στον αγαπημένο μου Λαυρέντη και τον επίσης αγαπημένο Angelo Branduardi), εδώ θα βρείτε το Σουλτάνο της Βαβυλώνας με ενεργό συμμετοχή του Αλκιβιάδη.

Α, μην ξεχάσω: Περισσότερα για τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο μπορείτε να βρείτε εδώ:

http://clubs.pathfinder.gr/alkiviadis

http://www.alkiviadis.gr/