Η ανάκριση του ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥ
April 24, 2008 12:44 am Uncategorized
Δουλειά δεν είχε ο erythros και μ’ έβαλε να παίζω blogοπαίχνιδα.
Επειδή δε μπορώ να του χαλάσω χατίρι, ιδού τα αποτελέσματα της ανάκρισης στην οποία υποβλήθηκα:
Όνομα: Έχω. Επίσης έχω και επίθετο.
Γενέθλια: 10 Νοέμβρη 1963
Ζώδιο: Πρωτεύον θηλαστικό (Σκορπιός, κατά Πιτ Παπαδάκο)
Χρώμα μαλλιών: Όταν είχα, ήταν καστανά. Δε ξέρετε πως τα μυαλά και τα μαλλιά είναι σε διάσταση;
Χρώμα ματιών: Μελί
Έχεις ερωτευθεί ποτέ; Θα θελα να πω όχι, αλλά έχω κάνει κι εγώ τις σούρες μου (κόντεψα να γίνω αλκοολικός).
Μουσική που ακούς: Ροκ, ροκ και ροκ.
Χαρακτήρας Disney: Who the fuck is Disney?
Ποιός φίλος/φίλη μένει πιο μακριά; ΟΛΟΙ. Μ’ έχουν αφήσει μόνο σ’ αυτό τον αφιλόξενο τόπο.
Πρώτο πράμα που σκέφτεσαι όταν ξυπνήσεις: Καφέ !!!
Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Νεύρα!
Τί έχεις στον τοίχο σου: Ό,τι και μέσα μου: νικοτίνη.
Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου: Μαξιλάρι (κοιμάμαι κάτω απ’ το κρεβάτι για να μη μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι)
Αν ήσουν μόνος στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; Θα σκεφτόμουν «Γιατί έσπασε μόνο του; Μπορούσα να το σπάσω εγώ».
Αγαπημένος αριθμός: 5
Αγαπημένο όνομα: Πάρις, Έκτωρ, Αινείας, Ανδρομάχη, Κασσάνδρα… (όλα τα τρωικά καλά είναι).
Χόμπι: Συλλέκτης ωραίων αναμνήσεων.
Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στην Ερμούπολη (μα, ερωτήσεις είν’ αυτές;)
Μία ευχή για το μέλλον: Να μη χειροτερέψει.
Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες: Στα 18 μου (παρακαλώ, one way ticket).
Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Προλαβαίνω να βάλω να παίζει το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου»;
Αγαπημένο λουλούδι: Αγιόκλημα και γιασεμί (μ’ αυτά μεγάλωσα στην αυλή).
Αγαπημένη σειρά: «Αθλητική Κυριακή» (Είναι σαν την Ελλάδα. Ποτέ δεν πεθαίνει).
Αγαπημένη ταινία: Dances with wolves (Περίεργο πράγμα. Και μετά την 50η φορά δακρύζω όταν βλέπω τον «Χορευτή» να αποχαιρετά τη φυλή).
Αγαπημένο τραγούδι: Ο «Κερέμ».
Αγαπημένο βιβλίο: Οι «Άθλιοι» (το θεωρώ εισαγωγή στο μαρξισμό).
Αγαπημένο ζώο: Λύκος (ζει μακριά από τους ανθρώπους, ο τυχερός).
Αγαπημένο ρούχο: Αυτό που μου χάρισε η φύση: το τρίχωμα στο στήθος μου.
Αγαπημένος καλλιτέχνης: Βασίλης Παπακωνσταντίνου (με μεγάλωσε, με ωρίμασε και θα με γηροκομήσει ή θα μου ψάλει τον επικήδιο).
Αγαπημένο χρώμα: ΚΟΚΚΙΝΟ (μα, ερωτήσεις είν’ αυτές;)
Αγαπημένο φαγητό: Φάβα, ρεβύθια.
Με ποιόν χαρακτήρα καρτούν ταυτίζεσαι: Οβελίξ.
Κακή συνήθεια: Ποια να πρωτοδιαλέξω;
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Λέω αυτό που σκέφτομαι.
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει; Επιμένω να λέω αυτό που σκέφτομαι (κι αυτό δε με κάνει δημοφιλή). Προσπάθησα, αλλά δε μπορώ να το κόψω. You can’t teach an old dog new tricks.
Συνηθισμένη ατάκα: «Μα μπεντουβίνος είσαι ρε;» (ρωτήστε κάποιο Συριανό να σας το μεταφράσει)
Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Από 5 χρονών ονειρευόμουν να γίνω ΤΕΜΠΕΛΗΣ. Δυστυχώς, 40 χρόνια μετά διαπίστωσα με πόνο πως δεν έχω τα προσόντα.
Μεγαλύτερος φόβος: Η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΛΙΘΙΩΝ (οι οποίοι, ως γνωστόν, είναι ακατανίκητοι).
Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια είναι: Ζώα που μεταλλάχτηκαν βίαια. Σιχαίνομαι οποιοδήποτε βιασμό της φύσης.
Ουφ, πάει κι αυτό.
Όποιος θέλει, ας ανακρίνει τον εαυτό του.
Εγώ Ρουφογάλης δε γίνομαι 
Ετικέτες: Της πλάκας
Date: April 24, 2008 @ 11:46 am
……
(δεν σχολιάζω :p)
Μόνο..τον Οβελίξ!!!
(αντέχεις ακόμα με τους τρώες; Να σου στείλω και τον αστερΆκη; :p)
Φιλιά σε όλους σας
Date: April 24, 2008 @ 3:08 pm
@ νατασσάκι: Με τους τρώες έχω ανειρήνευτη πάλη. Ή θα με φάνε ή θα τους φάω (για πρωινό). Πάντως στείλε τον Αστερίκιο. Μπορεί να βρουν άλλο παιχνίδι και να με αφήσουν ήσυχο για μια ώρα (Μπαα! Θα τον βάλουν κι εκείνον στη συμμορία
).
Date: April 24, 2008 @ 3:09 pm
Αυτό με τα μυαλά και τα μαλλιά νομίζω το έλεγε κι ο Πολ Ποτ: ότι δηλαδή τα μαλλιά καταναλώνουν κύτταρα του εγκεφάλου.
“Ό,τι και μέσα μου: νικοτίνη.”: Τί μου θύμισες…έχω βάψει κι εγώ 2-3 δωμάτια μπεζ, σομόν κτλ μέχρι να το κόψω.
Date: April 24, 2008 @ 9:10 pm
@ Erythros: Ωχ! Κι άλλη ομοιότητα με τον Πολ Ποτ; Νομίζω πως κι αυτός έχει γεννηθεί στις 10/11. Σημαίνει κάτι αυτό γιατρέ μου;
Η νικοτίνη και η πίσσα κάνουν ένα υπέροχο σκατουλί χρώμα σε σωμόν τοίχους.
Date: April 24, 2008 @ 11:28 pm
Αγιόκλημα ή αιγόκλημα;
chèvrefeuille
ή Caprifoliaceae
Date: April 24, 2008 @ 11:38 pm
Σιγά την ανάκριση!
Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις σαν την δικιά σου (“τραβάτε με κι ας κλαίω”), έχει καθιερωθεί η φράση: «προσήλθε και ομολόγησε αυθορμήτως»
Date: April 25, 2008 @ 2:36 pm
καλα τα παιχνιδια αλλα αντε να ψησουμε και κανα αρνι.Καλα ξιδια σε ολους.
Date: April 25, 2008 @ 11:31 pm
@ ange-ta: Α, μη μου βάζεις δύσκολα. Εγώ αγιόκλημα το ξέρω. Κείνο το αναρριχητικό με τη λεπτή μεθυστική μυρωδιά. Ποιο από τα δυο είναι;
@ A.F.Marx: Χα! “προσήλθε και ομολόγησε αυθορμήτως”
Πώς να κρυφτώ από τον Marx;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρει όλα
και με κοιτάζει με μάτια σαν αυτά
όταν ξυπνά στις 2 η ώρα.
@ exoaptonkyklo: Και σε σένα. Και πρόσεχε τη χοληστερήνη σου
Date: April 28, 2008 @ 1:53 pm
καλή (επ)ανάσταση
Δεν ξέρω πότε το σωστό “αιγόκλημα” έγινε αγιόκλημα. Η λατινική ονομασία το μαρτυράει, απο κει το ίδιο είναι και στα γαλικά και στα γερμανικά και βέβαια και στα ελληνικά, δηλαδή κατσικόφυλλο και όχι άγιοφυλλο.
τώρα θα μου πεις, η γλώσσα μεταλλάσεται, αλλά και ξεφτάει