Είχα πολλούς δισταγμούς αν θα έπρεπε να πάρω κι εγώ μέρος στο παιχνίδι που τελευταία παίζεται με τη δημιουργία του δικού μου μουσικού συγκροτήματος μέσω του ψαχτηριού της Βικιπαίδεια. Ένας λόγος ήταν πως στα εφηβικά μου χρόνια είχα χορτάσει από supporting σε όλα τα μουσικά συγκροτήματα του λυκείου. Όμως, ο κυριότερος ήταν πως θα έπρεπε να υπερασπιστώ μουσικά αυτή την τυχαία επιλογή.

Ευτυχώς, είδα την αλχημεία παραλλαγή που έκανε ο Allu Fan Marx με το Μυστικό του blog κι αποφάσισα να παίξω κι εγώ έτσι. Μετά και την επίσημη πρό(σ)κληση της Κроткая, το πήρα απόφαση. Έτσι άρχισα να στήνω το Βικι-blog μου υπενθυμίζοντας διαρκώς στον εαυτό μου αυτό που γράφει η επιγραφή ενός ξυλουργείου στην Ερμούπολη: «Το λάθος είναι ανώτερο της Τέχνης». Κι έτσι ξεκίνησα. Λοιπόν:

Φάση Πρώτη: Όνομα. Βαθιά ανάσα, «τυχαία σελίδα» στη Βικιπαίδεια και… αποτέλεσμα: Δεν κάνει ούτε για Ζήτω. Δεν αρχίσαμε καλά. Πού πας ρε φουκαρά Καραμήτρο με τέτοιο ιστολόγιο; Ευτυχώς που δεν έκανα συγκρότημα. Θα εισπράταμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα. Αλλά, είπαμε: παιχνίδι είναι. Συνεχίζουμε λοιπόν με…

Φάση Δεύτερη: Όνομα blogger. Ξανά μανά: ανάσα, «τυχαία σελίδα» στη Βικιπαίδεια και: Γιάννης Αγγούρης παλιός δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ. Δε λέω, τιμή μου να είμαι «μέλος της ΕΣΗΕΑ» αλλά Αγγούρης; Εδώ ομολογώ πως έκανα μια «πιτσικουλιά». Ξαναπάτησα την «τυχαία σελίδα» λέγοντας πως όποιο όνομα βρεθεί θα γίνει το όνομα του blogger. Έτσι βρήκα το Ίππαλος. Πρόκειται για αρχαίο Έλληνα θαλασσοπόρο, γεωγράφο, χαρτογράφο και μετεωρολόγο του τελευταίου π.Χ. αιώνα.

Επειδή όμως δεν είμαι υπουργός για να κλέβω χωρίς τύψεις, υπέκυψα στις Ερινύες και αποφάσισα να βάλω όλα όσα η «τυχαία σελίδα» μου έδωσε.

Ανακεφαλαίωση: Το blog μου λέγεται Δεν κάνει ούτε για Ζήτω κι εγώ είμαι ο Ίππαλος (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Αγγούρη).

Τώρα που τέλειωσαν τα δύσκολα, σας παρουσιάζω και το top 12 των posts (με το γνωστό πλέον σύστημα της «τυχαίας σελίδας»). Συγχωρήστε μου μια ακόμη πιτσικουλιά: Άλλαξα λίγο τη σειρά παρουσίασης των θεμάτων όπως αυτά προέκυψαν από την “τυχαία σελίδα”. Έχουμε και λέμε:

1. Αρχικά καταπιάστηκα με τις θρησκείες και ιδιαίτερα τη Σκανδιναβική με το θέμα για τον Οντίν τον ανώτατο θεό των βορείων ευρωπαίων.

2. Εμφανώς επηρεασμένος από τη θεολογία ασχολήθηκα και με το Γκόσπελ τη μουσική των μαύρων της Αμερικής, η οποία προήλθε από την παράδοση της εκκλησιαστικής λειτουργίας προτεσταντικών εκκλησιών με σαφείς μουσικές επιρροές από τα σπιρίτσουαλς και τα μπλουζ.

3. Φυσικά, η επιστήμη δε με αφήνει αδιάφορο. Έτσι το επόμενο ποστ αφορά Το Ξυράφι του Όκαμ το οποίο είναι μια επιστημονική αρχή που διατύπωσε ο φιλόσοφος και μοναχός (άντε πάλι τα θρησκευτικά) Γουλιέλμος του Όκαμ. Η αρχή αυτή αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας. Στην απλούστερη διατύπωσή του, το Ξυράφι του Όκαμ εκφράζεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες».

4. Οι μύστες της Κέλτικης μυθολογίας θα λατρέψουν αυτό το ποστ. Αναφέρεται στον Κουχούλιν (Cú Chulainn) τον επιφανέστερο ήρωα από τον Κύκλο του Όστερ.

5. Οι λάτρεις των αστυνομικών ιστοριών τσέπης ας ρίξουν μια ματιά στο ποστ για τα Τζιάλο. Πρόκειται για μια σειρά φθηνών μυθιστορημάτων τσέπης, με αστυνομικές ιστορίες και ιστορίες μυστηρίου, που εξέδωσε το 1929 ο εκδοτικός οίκος Mondadori (Giallo Mondadori). O όρος προέρχεται από τα πρώτα εξώφυλλα των βιβλίων με τέτοιου είδους ιστορίες που ήταν πάντα σε κίτρινο χρώμα (στα Ιταλικά giallo σημαίνει κίτρινο). Τώρα πια ξέρετε γιατί ο Δημοσιογράφος ονομάζει την εκπομπή του «Giallo Press» («Κίτρινος Τύπος»).

6. Και τώρα ολίγη γεωγραφία. Όλα όσα θέλατε να μάθετε για το Νοβοσιμπίρσκ (Новосиби́рск) που είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας, μετά τη Μόσχα και το Λένινγκραντ (σιγά μη το πω με τη χυδαία τσαρική του ονομασία).

7. Εδώ η εύνοια της τυχαίας σελίδας με έστειλε πάνω στους αγαπημένους Pink Floyd. Δε χρειάζεται να πω τίποτα γι αυτούς. Όσοι τους ξέρουν, δεν το χρειάζονται. Όσοι τους αγνοούν δεν είναι άξιοι να το μάθουν.

8. Πίσω στο 1274 π.Χ. και τη Μάχη του Καντές ανάμεσα σε Αιγύπτιους και Χετταίους.

9. Μετά τους Αιγύπτιους και τους Χετταίους, να και οι Σουμέριοι. Ακούστε την ιστορία του Λουγκαλμπάντα, πατέρα του Γκιλγκαμές.

10. Και ολίγη ποίηση. Πρωταγωνιστής στο επόμενο ποστ είναι ο Ηλίας Καλαμογδάρτης ποιητής και δημόσιος υπάλληλος (ρε μανία όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι με την ποίηση! Πού να το αποδώσουμε; Στο ελεύθερο τους χρόνο ή στην έλλειψη άγχους και παραστάσεων;). Πάντως -και με όλο το σεβασμό- δεν απορώ που ο Καρυωτάκης είναι ο πιο διάσημος ποιητής-δημόσιος υπάλληλος. Πού πας ρε Ηλία με τέτοιο επίθετο; Φαντάζεστε τους Σουηδούς να τον φωνάζουν στην τελετή απονομής του Νόμπελ;

11. Τέχνης συνέχεια. Όλα όσα πάντα θέλατε να μάθετε για την ηθοποιό Γκλίνις Μπάρμπερ (Glynis Barber). Δεν την ξέρετε; Πάντως έχει παίξει και τον «Πρωτάρη» (The Graduate) στο θέατρο. Τώρα αν έπαιξε τη θρυλική Mrs Robinson ή την κόρη της δεν έμαθα. Α, παίζει και σε πολλές βρετανικές σαπουνόπερες.

12. Κυρίες και κύριοι παρακαλώ εγερθείτε διότι θα ανακρουσθεί ο εθνικός ύμνος της Τανζανίας. Το Mungu ibariki Afrika. Είναι σύνθεση του Ενόχ Σοντόνγκα ο οποίος πρέπει να είναι ο Μάντζαρος όλων των αφρικανών αφού η ίδια σύνθεση αποτελεί και τον ύμνο της Ζάμπια, της Νότιας Αφρικής και της Ζιμπάμπουε. Δείτε τους στίχοι. Εμένα μου φαίνονται επηρεασμένοι από usa: Mungu Ibariki Afrika (Ο Θεός να ευλογεί την Αφρική). Αμήν.

Και με όλα τούτα, το σεμνό αυτό ποστ έλαβε τέλος. Ελπίζω να διασκεδάσατε διαβάζοντας το όσο κι εγώ όταν το έγραφα. Στο κάτω κάτω, το λέω από την αρχή κι αμαρτίαν ουκ έχω: Δεν κάνω ούτε για Ζήτω!

Όσοι πιστοί, ας συνεχίσουν….