Από την Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη μια μεγάλη κατηγορία Ελλήνων διώκεται ανελέητα:

Οι εθισμένοι στη νικοτίνη. Οι ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!

Δεν ανήκω πια σ΄αυτούς. Από επιλογή. Μετά από 30 χρόνια αδιάλειπτης χορηγίας στις καπνοβιομηχανίες κι αφού οι περισσότερες με ανακήρυξαν “μέγα χορηγό¨, το έχω κόψει από διετίας.  Όμως, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι τα δεινά που περιμένουν τους μη μετανοούντες.

Και ΑΓΑΝΑΚΤΩ!

Η καμπάνια τους μιλάει για “ενθουσιώδη υποστήριξη”.

Μας δουλεύουν κιόλας.

Έτσι πάνε να περάσουν το μέτρο:

Με μαστίγιο. Όχι με πειθώ!

Είναι υποκριτές!

Νομιμοποιούν τα ναρκωτικά, τα μοιράζουν σαν καραμέλες (τα ίδια ή τα πανάκριβα υποκατάστατα τους) φορολογώντας το λαό:

αλλά  διώκουν ανελέητα εκείνους που είναι εθισμένοι στην πιο δύσκολη στην απεξάρτηση της ουσία: τη νικοτίνη.

Παρότι, όπως προείπα, δεν ανήκω πια στην κατηγορία αυτή, η δίωξη της με κάνει αλληλέγγυο μαζί της. Κι όπως ο JFK έλεγε κάποτε “ich bein ein Berliner”, εγώ φωνάζω:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Σιχτίρ ξεφτίλες!

Πάνω που λέω πως “η σιωπή είναι χρυσός”

έρχονται ειδήσεις σαν κι αυτή.

Για το φίλο μου τον Κωνσταντόπουλο λέω σύντροφοι και σύγγαυροι.

Για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε βάλει πλώρη αλλά ο Αντρέας δεν επέτρεψε. Αργότερα, έγινε πρόεδρος του Συνωστισμού της Φασκομιλιάς και της Εξόδου. “Πτωχός πλην τίμιος”, ο Νικολάκης Καΐλας ήταν έτοιμος να γίνει πρόεδρος της χώρας (αλλά το σύστημα άλλαξε γνώμη).

Τελικά, ο Nick αποδείχτηκε πρόεδρος παντός καιρού (και προεδρείου). Βρέθηκε (αχυρο)πρόεδρος της ομάδας του βάζελου.

Δε βαριέσαι;  Καρέκλα είναι και πράσινη επίσης. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Πάντως εδώ που τα λέμε το τραβάει κι αυτουνού ο οργανισμός του. Από τα μαχαιρώματα με Παπαδημούλη και Αλαβάνο στα ξεκατινιάσματα με Βγενόπουλο και Πατέρα.

ΥΓ: Δε φαντάζομαι να κάνει καμιά κόντρα ρελάνς ο Μαρινάκης και να βάλει πρόεδρο του Θρύλου τον Μπογιόπουλο. Δε θα το αντέξω.

ΥΓ2: Ρε λέτε να είναι απλώς αλλαξοκαρεκλιές και να δούμε τίποτε τέτοιο;

Έχει γούστο…

Στις πολιτισμένες χώρες οι λαοί τιμούν τα σύμβολα τους.  Στην Ελλάδα τα χτυπάνε ακόμα κι όταν έχουν περάσει τα 90!

“Σιγά τα ωά” θα πείτε!  Εδώ δε σέβονται τον εργαζόμενο και τον απόμαχο της δουλειάς και τους ξεζουμίζουν ανελέητα, στα “φαντάσματα” του παρελθόντος θα κολούσαν;

Ο άνθρωπος που κείτεται στο οδόστρωμα, ο υπέργηρος που αγκομαχά στην εντατική είναι ο Μανώλης Γλέζος. Αυτός που με τον Λάκη Σάντα κατέβασαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη κι ανταμοίφθηκαν με φυλακές και καταδίκες από τους ναζήδες. Και τώρα, υπό τις ευλογίες των νεοναζήδων, ο άνθρωπος αυτός ψακάστηκε δολοφονικά με τοξικά από ανθρωποειδή που φορούν στολές με το εθνόσημο στο στήθος αλλά μάσκες όπως όλοι οι συνεργάτες των Γερμανών. Οχι οι χιτλερικοί, αλλά της πατρίδας του οι μπάτσοι.

Τι να πει κανείς; Πως διαρκώς “(αυτό που ονομάζεται) Ελλάδα μας πληγώνει”;

Προτιμώ ένα στίχο του Dylan από το “Hurricane”:

“Είναι ντροπή να ζεις σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι”.

Όχι πως τραβάω κανένα ζόρι με την “ανθελληνιά” του γερμανικού FOCUS.

Δε νομίζω πως αφορά την εργατική τάξη της χώρας μου ο χαρακτηρισμός “απατεώνες”. Όπως δε νομίζω πως αφορά τη γερμανική εργατική τάξη ο χαρακτηρισμός “ναζί”.

Αλλά, ρε παιδιά, μια που μιλάμε με γενικότητες, πώς να το κάνουμε; Δύσκολα καταπίνεις να σου κάνουν πλακίτσα για απατεωνιές αυτοί που  πήραν  χοντρά φράγκα ως “αναγκαστικό δάνειο”. Και είμαστε η μόνη χώρα που αρνήθηκαν να αποζημειώσουν είτε ως ΟΔΓ είτε ως ενιαία Γερμανία. Κι αυτά τα πάνω από 15 δις ευρώ που χρωστάει αυτό το κράτος και δεν τα δίνει ίσως πήγαιναν στις τσέπες των εγχώριων λαμόγιων, αυτά που πλούτισαν με τις “αποζημειώσεις” των άλλων “συμμάχων”. Μπορεί, όμως, και να ανακούφιζαν την εργατική τάξη της χώρας.

Αισθητικά δε με ενοχλεί το κωλοδάχτυλο που ο Γερμανός έβαλε στην Αφροδίτη της Μήλου. Νομίζω όμως πως δεν απευθύνεται σε μένα.

Κάλιστα μπορεί να κωλονοσκοπήσει τον Χέλμουτ Κολ και την κα Μέρκελ αλλά και όλους τους εν Ελλάδι φίλους τους που έκαναν “γαργάρα” τα χρέη της Γερμανίας προκειμένου να μη στεναχωρήσουν τη “φίλη και σύμμαχο” χώρα. Ξέρετε τώρα. Τον Κωνσταντίνο, τον Κώστα, τη Ντόρα, τον Γιώργο, τον Κώστα, τον Θόδωρο, τον Αλέκο, τον Α λέξη, τον Γιώργο, ……

Άντε! Με τις υγείες τους.

Για να αποκαλεις χωρίς σοβαρό λόγο  «κυβερνητικό εκπρόσωπο που αμείβεται με 3,5 εκατομμύρια Ευρώ», και «νταβατζή του ελληνικού μπάσκετ» τον αρχηγό της εθνικής ομάδας της χώρας σου (Ναι! εκείνης που ταπείνωσε τις ΗΠΑ)  πρέπει να είσαι:

α) μαϊντανός που θέλει να γίνει γνωστός βρίζοντας κάποιον επώνυμο

β) κομπλεξικός που βρίζει ό,τι  δεν μπορεί ποτέ να γίνει

γ) αλήτης

δ) μάνατζερ της ΚΑΕ ΠΑΟ

ε) όλα τα παραπάνω.

Ρε ουστ (πράσινες) ξεφτίλες!

Σιχτίρ! Συγχύστηκα πάλι.

ΥΓ: Είναι φανερό πως όσα λέω για το φρούτο που τα έβαλε με τον Θοδωρή Παπαλουκά  ισχύουν και θα ισχύουν  εσαεί και για όποιον “ολυμπιακάρα” καταφερθεί με παρόμοιους χαρακτηρισμούς κατά του Διαμαντίδη και των άλλων παιδιών της εθνικής που ανήκουν στον ΠΑΟ.

Μπαγάσα, έφυγες χωρίς να πεις ένα “γεια”.

Έτσι ήσουν πάντα, γι’ αυτό σ’ αγαπούσαμε. Άφηνες τα μεγάλα λόγια για άλλους κι εσύ προτιμούσες πεις μια κουβέντα, να κάνεις ένα πείραγμα, να πιεις ένα ποτηράκι, να καμαρώσεις ένα όμορφο “ντεκολτε” (και το περιεχόμενο του.

Στην προσφορά και στις θυσίες πρώτος. Όπως τότε που παράτησες πανεπιστημιακή καριέρα για να κατέβεις με το Κόμμα υποψήφιος. Ή τότε που έκλεισες το γραφείο σου για ν’ ασχοληθείς με τα δημοτικά πράγματα. Ποτέ ο όρος “στρατιώτης του Κόμματος” δεν είχε άλλη μορφή πέρα απ’ τη δική σου.

Όμως, ακόμα και για σένα, ήταν πολύ να μάθουμε πως μας άφησες μέσα από τον Ριζοσπάστη.

Χαλάλι, ρε φίλε. Μήπως μπορούμε να σου κρατήσουμε κακία; Πάντα θα σ’ αγαπάμε, πάντα θα σε θυμόστε. Όσο υπάρχουν κομμουνιστές. Όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Για σου ρε φίλε.

Καλό ταξίδι.

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν φίλος μου.

Το ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ blog σας εύχεται

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2010

(Είχαμε ετοιμάσει και μερικά φωτομοντάζ αλλά ας όψεται ο server που μας κρατά αιχμάλωτους. Δεν πειράζει, του χρόνου).

Την ώρα που οι μισοί Έλληνες προσπαθούν να κατσικωθούν στο σβέρκο των υπολοίπων για να τους “σώσουν”, βρέθηκε επιτέλους και ένας Έλληνας που κρίνει τον εαυτό του “αναρμόδιο”.

Διαβάστε προσεκτικά τη δήλωση του προέδρου της ερασιτεχνικής ΑΕΚ και εμβληματικής φυσιογνωμίας της “Original 21″ Δημήτρη Χαζηχρήστου όταν του προτάθηκε να αναλάβει την προεδρία της ΠΑΕ:

“Είναι τιμή για μένα, αλλά είναι τιμή-ντροπή.
Η ΑΕΚ δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να έχει πρόεδρο μονάχα οπαδό.
Η ΠΑΕ ΑΕΚ δεν πρέπει να μικρύνει κι άλλο με πρόεδρο τον Χατζηχρήστο“.

Δεν ξέρω τι σας λέει εσάς αυτή η δήλωση. Εμένα μού δείχνει έναν άνθρωπο που ξέρει πού φτάνει το μπόι του και δεν προσπαθεί να γίνει κάτι που ποτέ δεν ήταν.  Ίσως κάπου αλλού αυτή η στάση να φαινόταν απόλυτα φυσιολογική, αλλά στην Ελλάδα με τα 12 εκατομύρια προέδρους, γραμματείς, και φαρισαίους είναι σπάνια μια τόσο λεβέντικη άποψη. Εδώ που είμαστε τίγκα στους “στρατηγούς” ενώ  έχουμε ανάγκη από “φαντάρους”. Κι επιτέλους βρέθηκε κάποιος πρόθυμος για το “φανταριλίκι”, τη “λάντζα” και τη “χαμαλοδουλειά”.

Τιμή και δόξα. Αν και ΓΑΒΡΟΣ από σήμερα δηλώνω fun του Χατζηχρήστου.

Ο Σταμάτης Μ. ήταν 28. Σήμερα το πρωί έχασε τη μάχη με τη ζωή από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών.
Ένα ακόμη πρεζόνι θύμα του πάθους του, θα πείτε.
Είδηση θλιβερή μεν, συνηθισμένη δε.
Ή μήπως όχι;
Έτσι θα ήταν αν δεν υπήρχαν τόσα ερωτηματικά:
1. Ο Σταμάτης πήρε υπερβολική δόση μέσα στις φυλακές της Πάτρας λίγες μόνο ώρες πριν τη δίκη του.
2. Ετοιμαζόταν να ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης και γι’ αυτό έμενε “καθαρός” ώστε να μπορέσει να εισαχθεί σ αυτό. Τι τον έπιασε λίγες ώρες πριν τη δίκη που (όλα έδειχναν πως) θα έκανε πραγματικότητα την ελπίδα του;
3. Στην επικοινωνία του με τους οικείους του κατάγγειλε απειλές και βασανισμούς για να γίνει “βαποράκι” τις οποίες απέκρουε.
4. Μια σημαντική λεπτομέρεια: Το θύμα ήταν εξαρτημένο από την ηρωινή αλλά ποτέ από τα χάπια. Τι το έπιασε να τα δοκιμάσει λίγες ώρες πριν τη δίκη που θα έλυνε τα προβλήματα του;

Δικαστές δεν είμαστε. Δικανικές αποδείξεις δεν έχουμε. Μόνο ΒΡΟΝΤΕΡΕΣ ενδείξεις. που βοούν για το αυτονόητο: Ένα παλικάρι που προσπάθησε να ξεφύγει από την κόλαση και το “Εξπρές του Μεσονυχτίου” , δολοφονήθηκε.  Δράστες τα κυκλώματα των ναρκωτικών απ’ τη μια και οι “σωφρονιστικοί” από την άλλη. Γιατί είτε τη μοιραία δόση τη βρήκε μόνος του, είτε του την έδωσαν με τη βία “κάποιοι” από κάπου την πέρασαν μέσα στις φυλακές της Πάτρας.
Όλοι αυτοί είναι οι φονιάδες του νεαρού.
Αλήθεια, πού είναι τώρα εκείνοι οι καραγκιόζηδες που μάς στέλνουν e-mail και καταγγέλλουν την έλλειψη κωλόχαρτου στις φυλακές της Πάτρας και τις πολλαπλές βάρδιες που τούς βάζει ο αρχιφύλακας; Ή μήπως δεν ενδιαφέρονται τώρα γιατί όλα έγιναν “παστρικά”;
Όπως και νά’χει, τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Ένα ακόμα θύμα προστέθηκε στην αλυσίδα. Μέχρι σήμερα δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του. Ωστόσο, νοιώθω την ανάγκη να πω δυο λόγια γι’ αυτό το νέο έτσι για να μην “πάει άκλαυτος” και ξεχασμένος απ’ όλους παρά την τιτάνια προσπάθεια του να ξεφύγει. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε να σώσουμε τους επόμενους.
Γεια χαρά αδέρφια.  Σας αφήνω μ’ ένα θλιμμένο σκοπό:

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/2/22/1775224/03%20-%20giorgio%20moroder%20-%20%28theme%20from%29%20midnight%20express.mp3]