Στις πολιτισμένες χώρες οι λαοί τιμούν τα σύμβολα τους.  Στην Ελλάδα τα χτυπάνε ακόμα κι όταν έχουν περάσει τα 90!

“Σιγά τα ωά” θα πείτε!  Εδώ δε σέβονται τον εργαζόμενο και τον απόμαχο της δουλειάς και τους ξεζουμίζουν ανελέητα, στα “φαντάσματα” του παρελθόντος θα κολούσαν;

Ο άνθρωπος που κείτεται στο οδόστρωμα, ο υπέργηρος που αγκομαχά στην εντατική είναι ο Μανώλης Γλέζος. Αυτός που με τον Λάκη Σάντα κατέβασαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη κι ανταμοίφθηκαν με φυλακές και καταδίκες από τους ναζήδες. Και τώρα, υπό τις ευλογίες των νεοναζήδων, ο άνθρωπος αυτός ψακάστηκε δολοφονικά με τοξικά από ανθρωποειδή που φορούν στολές με το εθνόσημο στο στήθος αλλά μάσκες όπως όλοι οι συνεργάτες των Γερμανών. Οχι οι χιτλερικοί, αλλά της πατρίδας του οι μπάτσοι.

Τι να πει κανείς; Πως διαρκώς “(αυτό που ονομάζεται) Ελλάδα μας πληγώνει”;

Προτιμώ ένα στίχο του Dylan από το “Hurricane”:

“Είναι ντροπή να ζεις σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι”.

Όχι πως τραβάω κανένα ζόρι με την “ανθελληνιά” του γερμανικού FOCUS.

Δε νομίζω πως αφορά την εργατική τάξη της χώρας μου ο χαρακτηρισμός “απατεώνες”. Όπως δε νομίζω πως αφορά τη γερμανική εργατική τάξη ο χαρακτηρισμός “ναζί”.

Αλλά, ρε παιδιά, μια που μιλάμε με γενικότητες, πώς να το κάνουμε; Δύσκολα καταπίνεις να σου κάνουν πλακίτσα για απατεωνιές αυτοί που  πήραν  χοντρά φράγκα ως “αναγκαστικό δάνειο”. Και είμαστε η μόνη χώρα που αρνήθηκαν να αποζημειώσουν είτε ως ΟΔΓ είτε ως ενιαία Γερμανία. Κι αυτά τα πάνω από 15 δις ευρώ που χρωστάει αυτό το κράτος και δεν τα δίνει ίσως πήγαιναν στις τσέπες των εγχώριων λαμόγιων, αυτά που πλούτισαν με τις “αποζημειώσεις” των άλλων “συμμάχων”. Μπορεί, όμως, και να ανακούφιζαν την εργατική τάξη της χώρας.

Αισθητικά δε με ενοχλεί το κωλοδάχτυλο που ο Γερμανός έβαλε στην Αφροδίτη της Μήλου. Νομίζω όμως πως δεν απευθύνεται σε μένα.

Κάλιστα μπορεί να κωλονοσκοπήσει τον Χέλμουτ Κολ και την κα Μέρκελ αλλά και όλους τους εν Ελλάδι φίλους τους που έκαναν “γαργάρα” τα χρέη της Γερμανίας προκειμένου να μη στεναχωρήσουν τη “φίλη και σύμμαχο” χώρα. Ξέρετε τώρα. Τον Κωνσταντίνο, τον Κώστα, τη Ντόρα, τον Γιώργο, τον Κώστα, τον Θόδωρο, τον Αλέκο, τον Α λέξη, τον Γιώργο, ……

Άντε! Με τις υγείες τους.

Για να αποκαλεις χωρίς σοβαρό λόγο  «κυβερνητικό εκπρόσωπο που αμείβεται με 3,5 εκατομμύρια Ευρώ», και «νταβατζή του ελληνικού μπάσκετ» τον αρχηγό της εθνικής ομάδας της χώρας σου (Ναι! εκείνης που ταπείνωσε τις ΗΠΑ)  πρέπει να είσαι:

α) μαϊντανός που θέλει να γίνει γνωστός βρίζοντας κάποιον επώνυμο

β) κομπλεξικός που βρίζει ό,τι  δεν μπορεί ποτέ να γίνει

γ) αλήτης

δ) μάνατζερ της ΚΑΕ ΠΑΟ

ε) όλα τα παραπάνω.

Ρε ουστ (πράσινες) ξεφτίλες!

Σιχτίρ! Συγχύστηκα πάλι.

ΥΓ: Είναι φανερό πως όσα λέω για το φρούτο που τα έβαλε με τον Θοδωρή Παπαλουκά  ισχύουν και θα ισχύουν  εσαεί και για όποιον “ολυμπιακάρα” καταφερθεί με παρόμοιους χαρακτηρισμούς κατά του Διαμαντίδη και των άλλων παιδιών της εθνικής που ανήκουν στον ΠΑΟ.

Μπαγάσα, έφυγες χωρίς να πεις ένα “γεια”.

Έτσι ήσουν πάντα, γι’ αυτό σ’ αγαπούσαμε. Άφηνες τα μεγάλα λόγια για άλλους κι εσύ προτιμούσες πεις μια κουβέντα, να κάνεις ένα πείραγμα, να πιεις ένα ποτηράκι, να καμαρώσεις ένα όμορφο “ντεκολτε” (και το περιεχόμενο του.

Στην προσφορά και στις θυσίες πρώτος. Όπως τότε που παράτησες πανεπιστημιακή καριέρα για να κατέβεις με το Κόμμα υποψήφιος. Ή τότε που έκλεισες το γραφείο σου για ν’ ασχοληθείς με τα δημοτικά πράγματα. Ποτέ ο όρος “στρατιώτης του Κόμματος” δεν είχε άλλη μορφή πέρα απ’ τη δική σου.

Όμως, ακόμα και για σένα, ήταν πολύ να μάθουμε πως μας άφησες μέσα από τον Ριζοσπάστη.

Χαλάλι, ρε φίλε. Μήπως μπορούμε να σου κρατήσουμε κακία; Πάντα θα σ’ αγαπάμε, πάντα θα σε θυμόστε. Όσο υπάρχουν κομμουνιστές. Όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Για σου ρε φίλε.

Καλό ταξίδι.

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν φίλος μου.

Το ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ blog σας εύχεται

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2010

(Είχαμε ετοιμάσει και μερικά φωτομοντάζ αλλά ας όψεται ο server που μας κρατά αιχμάλωτους. Δεν πειράζει, του χρόνου).

Την ώρα που οι μισοί Έλληνες προσπαθούν να κατσικωθούν στο σβέρκο των υπολοίπων για να τους “σώσουν”, βρέθηκε επιτέλους και ένας Έλληνας που κρίνει τον εαυτό του “αναρμόδιο”.

Διαβάστε προσεκτικά τη δήλωση του προέδρου της ερασιτεχνικής ΑΕΚ και εμβληματικής φυσιογνωμίας της “Original 21″ Δημήτρη Χαζηχρήστου όταν του προτάθηκε να αναλάβει την προεδρία της ΠΑΕ:

“Είναι τιμή για μένα, αλλά είναι τιμή-ντροπή.
Η ΑΕΚ δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να έχει πρόεδρο μονάχα οπαδό.
Η ΠΑΕ ΑΕΚ δεν πρέπει να μικρύνει κι άλλο με πρόεδρο τον Χατζηχρήστο“.

Δεν ξέρω τι σας λέει εσάς αυτή η δήλωση. Εμένα μού δείχνει έναν άνθρωπο που ξέρει πού φτάνει το μπόι του και δεν προσπαθεί να γίνει κάτι που ποτέ δεν ήταν.  Ίσως κάπου αλλού αυτή η στάση να φαινόταν απόλυτα φυσιολογική, αλλά στην Ελλάδα με τα 12 εκατομύρια προέδρους, γραμματείς, και φαρισαίους είναι σπάνια μια τόσο λεβέντικη άποψη. Εδώ που είμαστε τίγκα στους “στρατηγούς” ενώ  έχουμε ανάγκη από “φαντάρους”. Κι επιτέλους βρέθηκε κάποιος πρόθυμος για το “φανταριλίκι”, τη “λάντζα” και τη “χαμαλοδουλειά”.

Τιμή και δόξα. Αν και ΓΑΒΡΟΣ από σήμερα δηλώνω fun του Χατζηχρήστου.

Ο Σταμάτης Μ. ήταν 28. Σήμερα το πρωί έχασε τη μάχη με τη ζωή από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών.
Ένα ακόμη πρεζόνι θύμα του πάθους του, θα πείτε.
Είδηση θλιβερή μεν, συνηθισμένη δε.
Ή μήπως όχι;
Έτσι θα ήταν αν δεν υπήρχαν τόσα ερωτηματικά:
1. Ο Σταμάτης πήρε υπερβολική δόση μέσα στις φυλακές της Πάτρας λίγες μόνο ώρες πριν τη δίκη του.
2. Ετοιμαζόταν να ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης και γι’ αυτό έμενε “καθαρός” ώστε να μπορέσει να εισαχθεί σ αυτό. Τι τον έπιασε λίγες ώρες πριν τη δίκη που (όλα έδειχναν πως) θα έκανε πραγματικότητα την ελπίδα του;
3. Στην επικοινωνία του με τους οικείους του κατάγγειλε απειλές και βασανισμούς για να γίνει “βαποράκι” τις οποίες απέκρουε.
4. Μια σημαντική λεπτομέρεια: Το θύμα ήταν εξαρτημένο από την ηρωινή αλλά ποτέ από τα χάπια. Τι το έπιασε να τα δοκιμάσει λίγες ώρες πριν τη δίκη που θα έλυνε τα προβλήματα του;

Δικαστές δεν είμαστε. Δικανικές αποδείξεις δεν έχουμε. Μόνο ΒΡΟΝΤΕΡΕΣ ενδείξεις. που βοούν για το αυτονόητο: Ένα παλικάρι που προσπάθησε να ξεφύγει από την κόλαση και το “Εξπρές του Μεσονυχτίου” , δολοφονήθηκε.  Δράστες τα κυκλώματα των ναρκωτικών απ’ τη μια και οι “σωφρονιστικοί” από την άλλη. Γιατί είτε τη μοιραία δόση τη βρήκε μόνος του, είτε του την έδωσαν με τη βία “κάποιοι” από κάπου την πέρασαν μέσα στις φυλακές της Πάτρας.
Όλοι αυτοί είναι οι φονιάδες του νεαρού.
Αλήθεια, πού είναι τώρα εκείνοι οι καραγκιόζηδες που μάς στέλνουν e-mail και καταγγέλλουν την έλλειψη κωλόχαρτου στις φυλακές της Πάτρας και τις πολλαπλές βάρδιες που τούς βάζει ο αρχιφύλακας; Ή μήπως δεν ενδιαφέρονται τώρα γιατί όλα έγιναν “παστρικά”;
Όπως και νά’χει, τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Ένα ακόμα θύμα προστέθηκε στην αλυσίδα. Μέχρι σήμερα δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του. Ωστόσο, νοιώθω την ανάγκη να πω δυο λόγια γι’ αυτό το νέο έτσι για να μην “πάει άκλαυτος” και ξεχασμένος απ’ όλους παρά την τιτάνια προσπάθεια του να ξεφύγει. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε να σώσουμε τους επόμενους.
Γεια χαρά αδέρφια.  Σας αφήνω μ’ ένα θλιμμένο σκοπό:

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/2/22/1775224/03%20-%20giorgio%20moroder%20-%20%28theme%20from%29%20midnight%20express.mp3]

Δεν ξέρω,  μέσα στην τούρλα του καλοκαιριού, πόσοι πήρατε είδηση την επίθεση εναντίον του ιστορικού Γιώργου Κόκκινου από τα φασιστοειδή του ΛΑΟΣ και “έγκριτες” εφημερίδες (Πρώτο ΘΕΜΑ).  Εγώ την πρωτοείδα εδώ αλλά κι από e-mail που έστειλαν φίλοι από το Αιγαίο.

Πώς έχει το ζήτημα (συνοπτικά): Ο Γιώργος Κόκκινος είναι αναπληρωτής καθηγητής Μεθοδολογίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Πρόσφατα σε μια εισήγηση του σε συνέδριο του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας άσκησε κριτική στο βιβλίο ιστορίας της Ρεπούση.  Δεν ξέρω τι είπε κι ούτε μ’ ενδιαφέρει. Αν πιστέψω τους επικριτές του, κατηγόρησε τη Ρεπούση πως μέσα στο βιβλίο της περνά  “εθνικιστικές απόψεις”.  Το ζήτημα είναι πως τη σκυτάλη πήρε το ΛΑΟΣ και το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.  Αρχικά σε “ρεπορτάζ” (που λέει ο λόγος) του Ανδρέα Μπελεγρή με τον εύγλωτο τίτλο “Η Ρεπούση του Αιγαίου”  ο καθηγητής βρίζεται χυδαία από τον “δημοσιογράφο” κι ακολουθεί η “αποκάλυψη”:  ο Κόκκινος δεν είναι μόνιμος κάτοικος Ρόδου αλλά Αθήνας κι άρα “κωλοβαράει άεργος” (πάντως μέχρι τώρα κανείς δεν είχε ασχοληθεί με τη λεπτομέρεια αυτή) .  Ακολουθεί επερώτηση του γνωστού Αδώνιδος Μπουμπούκου για “παραβίαση του Συντάγματος από καθηγητή” κι άλλη μια του Βελόπουλου για τον τόπο κατοικίας του Κόκκινου. Και το γαϊτανάκι συνεχίζεται.

Ξεκαθαρίζω ότι: Ο Γιώργος Κόκκινος ανήκει ιδεολογικά στο χώρο της “ανανεωτικής αριστεράς”.  Μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να βγάλει οφέλη από την περίπτωση του. Μου είναι αδιάφορο.  Εδώ πια διακυβεύεται αν στην “ελεύθερη”, “δημοκρατική”, ¨ευρωπαϊκή” χώρα μας μπορεί κάποιος να  συλλογάται και να εκφράζεται χωρίς να κινδυνεύει με λοιδορίες και απολύσεις. Έχω παρακολουθήσει μαθήματα αυτού του καθηγητή κι έχω να δηλώσω πως πέρα από τις εποικοδομητικές ιδεολογικές μας “κόντρες” πάνω στην Ιστορία ουδέποτε επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τη θέση του για να επιβάλλει τις απόψεις του, όχι σε μένα αλλά στο “ποίμνιο”.  Έχει άποψη και επιστημονική κατάρτιση. Γι’ αυτό πιστεύω πως το προσωνύμιο “Ρεπούση του Αιγαίου” τον προσβάλει κατάφωρα.

Για όλα τα παραπάνω ΣΤΗΡΙΖΩ Γιώργο Κόκκινο. Υπέγραψα το κείμενο συμπαράστασης που συνέταξαν καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου και καλώ όποιον περάσει από το ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ μπλογκ να κάνει το ίδιο.  Αν μη τι άλλο, γιατί δεν μπορεί να μας εκφράζει η “δημοσιογραφία” του Μπελεγρή και η “δημοκρατία” του Καρατζαφέρη.

ΥΓ1:  Είτε υπογράψετε είτε όχι, περάστε να δείτε τις υπογραφές. Δείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τη Νο 423 !!! Θα καταλάβετε.

ΥΓ2: Οι 2 φωτογραφίες είναι από εδώ.

Κοντεύουν 2 μήνες από τότε που έγραψα για τελευταία φορά.

Στο διάστημα αυτό έγιναν πολλά. Το κυριότερο για μένα ήταν μια συλλογική εκλογική επιτυχία  στον χώρο που δραστηριοποιούμαι in real life.

Αποφάσισα πως άξιζε αυτή η αποχή από το bloging το οποίο, έτσι κι αλλιώς,  δεν είναι πια όπως ήταν κάποτε. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως λίγο το facebook, ίσως πως “το κίνημα των bloggers” των Αλέκων ξεφούσκωσε, ίσως όλοι γερνάμε (εγώ στο σώμα κι άλλοι στα μυαλά), ίσως…

Από τις βιαστικές ματιές που ρίχνω στους  red blogs agregators παρατηρώ πως κι εκεί υπάρχει μια ύφεση.  Άρα, δεν έχασα και πολλά και -αν κρίνω από τα κακόβουλα σχόλια στο τελευταίο μου post- δεν έλειψα σε κανένα.

Έτσι μπορώ να ξαναδώ το bloging όπως τότε που το ξεκινούσα. Όχι σα μια προσπάθεια να υποκαταστήσω τον “Ριζοσπάστ用αλλά σαν ένα χώρο που μπορώ να καταθέσω μια-δυο σοβαρές ή γελοίες σκέψεις μου  χωρίς την υποχρέωση να εξηγώ στον κάθε εισαγγελέα το πόσο πολιτικός ή απολίτικος είμαι.  Κι όποιος θέλει να τις δει, καλώς.  Αλλά τη μπανανόφλουδα με τις απαντήσεις σε καλά ή κακά σχόλια δεν την ξαναπατάω. Ό,τι κι αν πει οποιοσδήποτε, απλά θα τον χαρακτηρίζει. Από μένα απάντηση δεν πρόκειται να λάβει.

Καλό καλοκαίρι αδέρφια.

Θα τα λέμε όποτε εγώ κρίνω σκόπιμο.

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/2/22/1775224/Merhaba-geia%20hara.mp3]

Είπα να σας αφιερώσω ένα μισοελληνικό μισοτουρκικό “γεια χαρά” από τη Μαρία Φαραντούρη και τον Ζουλφού Λιβανελί.

Όχι,  δεν είναι ανέκδοτο.

Η Σύρος βρίσκεται πλέον στα ευρωπαϊκά αθλητικά σαλόνια.

Ο Φοίνικας κατάφερε το απίθανο. Ξανακέρδισε 2-3 τον (πάλαι ποτέ πρωταθλητή)  Άρη στα Βασιλικά και κατέκτησε την 5η θέση που οδηγεί στο Challenge  Cup του Βόλεϊ.

Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα δίκαιο αν υπολογίσει κανείς τη φανταστική πορεία που έκανε ο νεοφώτιστος στην Α1 Φοίνικας νικώντας όλες τις μεγάλες δυνάμεις του αθλήματος. Μάλιστα, έχασε την πρόκριση στην πρώτη τετράδα για δυο πόντους μέσα στην Πάτρα (19-17 υπέρ της ΕΑΠ στο τάι μπρέικ).

Από τη νέα χρονιά λοιπόν θα πρέπει να αυξηθεί η παραγωγή λουκουμιών για νά’χουμε να κερνάμε τους Ευρωπαίους. Και φυσικά ο επόμενος στόχος πρέπει να είναι μόνο ένας: Πρωτάθλημα και Ευρωπαϊκό!!!